 |
มีบทเพลงดัง ๆ หลายบทเพลงที่แต่งด้วยกาพย์ยานี ๑๑ ไม่ใช่ซิ ต้องบอกใหม่ว่ามีผู้นำบทประพันธ์ที่เป็นกาพย์ยานี ๑๑ มาร้องเป็นเพลง ที่ดังมาก ๆ ก็คือเพลงนี้ค่ะ
เปิบข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ
เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน
เบื้องหลังซิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว
จากแรงมาเป็นรวง ระยะทางนั้นเหยียดยาว
จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ
เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเป็นกิน
น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง และน้ำแรงอันหลั่งริน
สายเลือดกูทั้งสิ้น ที่สูซดกำซาบฟัน
กาพย์ยานี ๑๑ มักไม่นิยมเสียงสูง เพราะต้องการให้เนื้อหากระชับ รวบรัด จึงมักแทรกคำตายอยู่ในวรรคด้วยค่ะ สำหรับคนเพิ่งฝึก แต่งได้ในระดับนี้ก็ถือว่า ดีค่ะ สู้สู้
.................................................................................................................
อิงจันทร์ให้ความรู้ ผังกาพย์ดูเป็นคู่ฝึก
แต่งไปตามใจนึก ศรัทธาใฝ่รู้ตรองดี
จันทน์ลักษณ์ ๑๗ เมษายน ๒๕๕๔
..................................................................................................................
 |
โอ้ ! ขอบคุณพี่จันทน์รักษ์อีกแล้วครับ ;)...
คำกลอน สอนใจ ให้ได้คิด (จริง ๆ) ครับ
บทกลอนของพี่ ทำให้ผมเลือกมุมถ่ายภาพได้ดังที่เห็นนะครับ ;)...
.......................................................................................................................
พูดได้คำเดียวว่าเยี่ยมค่ะ
สวัสดีค่ะคุณอิงจันทร์ บ้านกลอนไฉไล
ขอบคุณค่ะ เรื่องคำสัมผัสยังอ่อนค่ะ ยังไม่ท้อนะคะ ขอดอกไม้หน่อยดิ จะได้มีมาประดับบารมีค่ะ ผู้ให้โจทย์ยังไม่มาค่ะ คงมารอบดึกมั้งคะ
ตอบได้ว่า "ครูดีศิษย์มีชัย" ค่ะ
ยินดีต้อนรับสู่ "บ้านกลอนไฉไล" ค่ะ
ต้องทำพิธีรับน้องใหม่ ซะหน่อยละมั้ง 55555555555+
สวัสดีค่ะคุณอิงจันทร์ บ้านกลอนไฉไล
อยากอายค่ะ มิน่ารีบร้อนเลยค่ะ ยังไม่เข้าขั้น บันทึกนี้แก้ไปแก้มา จนดูเลอะเทอะไปนะคะ จะขยันฝึกมาก ๆ ค่ะ
เหนื่อยนัก พักก่อน นะครับ พี่ จันทน์รักษ์ ;)...
สวัสดีค่ะคุณWasawat Deemarn
สนุกค่ะ อ่านเปล่าเนี่ยยยยยยย ?????? ถ้าหยุดฝึก รู้ตัวเลยค่ะ คืนครูหมด เพราะยังทำเสียงสัมผัสไม่ได้ค่ะ อีกคำเป็นคำตายด้วย ยากเอาการอยู่ค่ะ
พี่จันทน์รักษ์คะ
เพลงเหมือนไม่เคย เป็นเพลงในอารมณ์เศร้า ๆ จึงมีสัมผัสระหว่างวรรคที่สามกับที่สี่ด้วยค่ะ เพราะจะทำให้ลดความแข็ง ได้อารมณ์มากขึ้นค่ะ การจะแต่งแบบใด สัมผัสหรือไม่ ใช้คำเป็น คำตาย แค่ไหนอย่างไร ไม่มีใครกำหนด เอาเป็นว่า ถ้าเราแต่งแล้ว อ่านแล้วรู้สึกไพเราะรื่นหู ก็ใช้ได้แล้วหละค่ะ
เหนื่อยนัก จึง พักก่อน ไงครับพี่ ;)...
หากกำลังสนุก ก็ เป็นไปครรลองของหัวใจก๊าบ ;)...
สวัสดีค่ะ
เก่งจังเลยค่ะ เรียนรู้และลงมือแต่งได้เลย
ลำดวนคงต้องอีกนาน
ขอรออ่าน และเป็นกำลังใจนะคะ
Home is where the heart is..
"รอวัน...ที่ฉันกลับ
อาทิตย์ลับ...ชวนสับสน
กี่คืน...สะอื้นทน
ทุกข์ท่วมท้น...ของคนคอย" (Frankfurt/Germany)
สวัสดีค่ะคุณอิงจันทร์ บ้านกลอนไฉไล
พยายามรับค่ะ ที่จะเรียนรู้ วันนี้ก็ฝึกเขียนอยู่ ต้องเอาให้ดีกว่าเก่า แต่ยังไม่ไดีค่ะ เพราะได้คำซ้ำ ซาก ไม่ไพเราะเลยค่ะ
ขอขอบคุณครูผู้ดูแลอย่างใกล้ชิดมากค่ะ
สวัสดีค่ะคุณWasawat Deemarn
บางที่ความคิดก็รุนแรงมากไปค่ะ แก้ไขก็เสียหายไม่ไพเราะไปซะงั้น
สวัสดีค่ะคุณลำดวน
ขอขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ หากคุณลำดวนเขียนแล้ว นำมาแบ่งปันให้อ่านบ้างนะคะ
สวัสดีค่ะคุณ
ขอขอบคุณแทนคุณอิงจันทร์ค่ะ
I did a big mistake .. :-)
กวีที่เขียนกลอนได้ทั้งสาระและความไพเราะเสนาะใจหายากมากนะคะ ขอแสดงความชื่นชมค่ะ ใช้ถ้อยคำไม่กี่คำแทนคำนับพันและสรรสร้างจินตนาการได้เป็นอย่างดีค่ะ
สวัสดีค่ะคุณน้องซิลเวีย
ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากค่ะ คิดเช่นเดียวกันค่ะว่าอาจเป็นแฟนประจำขอคุณอิงจันทร์ ยังไม่เข้าขั้นค่ะ แค่ฝึกหัดค่ะ
สวัสดีค่ะคุณSila Phu-Chaya
ที่เป็นปัญหาของการเรียนรู้ ฝึกเขียนคำประพันธ์ของจันทน์รักษ์ ยังหาคำได้วนเวียนอยู่ในไม่กี่คำ จะพยายามฝึกค่ะ ถือความหมายเป็นใหญ่ ขอขอบคุณค่ะ
ชอบกลอนนี่มากเลยค่ะ