สีชมพู..สีเทา..ในท้องฟ้าและริมทะเล

สีชมพูแก่ๆจนเกือบแดงผลุบๆโผล่อยู่บน..ฟื้นฟ้าสีเทา..ไอละอองผลการขับถ่ายของนกยักษ์..ปรากฎเป็นเส้นยาวต้องประกายแสงอาทิตย์ในขอบฟ้ามองเห็นเป็นดั่งปรากฏการทางธรรมชาติ(หากเราไม่รู้มาก่อนว่ามันเป็นอะไรจากฝีมือใคร..คงไม่ยกให้เป็นฝีมือของพระเจ้า..หากรู้อยู่ในโลกวิทยาศาตร์"หล่อนแอบคิด")

สีเทาบนฟากฟ้าเป็นสีเดียวกับผืนทะเล..สีชมพูหวานแหวสะท้อนอยู่บนเปลวคลื่นๆที่ปราศจากลมแรง..อย่างสดุดี..มันเหมือนกับจะพูดกับหล่อนว่า...สีชมพูในท้องฟ้านั้นเป็นภาพลวงตา..ของชีวิตประจำวันประกายเหล่านั้น..ฤาเป็นเพียงกระจกที่ส่องผ่านใจและกายผ่านแสงและสีเหล่านั้น..ในชีวิตและธรรมชาติ

สีแดงสุก..ลอดมวลเมฆสีเทาเข้มส่องประกายเป็นทางยาวบนพื้นสีเทาของทะเล"มันช่างงดงามอะไรเช่นนั้น..(หล่อนหยุดคิด)

บนพื้นทรายริมทะเลเงียบสงบยังคงมีแต่รอยเท้าของหมู่ชนจากวันวาร..กา..ร้องให้ได้ยินจากยอดไม้...เสียงเท้ากระทบพื้นดินเป็นจังหวะกับการวิ่ง...ๆๆๆๆเพื่อสุขภาพ..หรือวิ่ง"หนี"เพื่อหยุดความตาย...หล่อน..ไม่รู้....

เจ้าสีแดงสุกลูกกลม..จมหายไปกับสีเทาของฟากฟ้าอีกครั้ง.สีชมพูบนยอดคลื่นสีเทาบนขอบฟ้า..ย้อนพาหาไออุ่น"จากความรักที่เคยมี"  ไออุ่นจากคนข้างกายของหล่อนยังกรุ่นอยู่ในห้องใต้หลังคาวิลล่าริมทะเลบอลติค..หลังนั้นแม้จะผ่านไปเป็นขวบปีแล้วก็ตาม..."หล่อน"นั่งจมอยู่กับภวังค์จิตและปากกาในมือ....และอ้อมกอดแห่งธรรมชาติ

...ท่านผู้อ่านที่รัก...ช่วยปลุก"หล่อน"ให้ตื่น..จากภวังค์..หน่อยเจ้าค่ะ...