สิ้นตัณหา ก็สิ้นทุกข์
( นิสฺสิตสฺส จลิตํ )
ความหวั่นไหว ย่อมมี แก่บุคคลผู้อันตัณหาและทิฏฐิอาศัยแล้ว
( อนิสฺสิตสฺส จลิตํ นตฺถิ )
ความหวั่นไหว ย่อมไม่มี แก่บุคคลผู้อันตัณหาและทิฏฐิไม่อาศัยแล้ว
( จลิเต อสติ ปสฺสทฺธิ )
เมื่อความหวั่นไหว ไม่มี ปัสสัทธิ ย่อมมี
( ปสฺสทฺธิยา สติ นติ น โหติ )
เมื่อปัสสัทธิ มี ความน้อมไป ย่อมไม่มี
( นติยา อสติ อาคติคติ น โหติ )
เมื่อความน้อมไป ไม่มี การไปและการมา ย่อมไม่มี
( อาคติคติยา อสติ จุตูปปาโต น โหติ )
เมื่อการไปการมา ไม่มี การเคลื่อนและการบังเกิด ย่อมไม่มี
( จุตูปปาเต อสติ เนวิธ น หุรํ น อุภยมนฺตเร )
เมื่อการเคลื่อนและการบังเกิดไม่มี
อะไร ๆ ก็ไม่มีในโลกนี้ ไม่มีในโลกอื่น ไม่มีในระหว่างแห่งโลกทั้งสอง
( เอเสวนฺโต ทุกฺขสฺส )
นั่นแหละ คือที่สุดแห่งทุกข์ละ
