เร็วๆนี้ได้ไปดูลิเกสินไซ ที่เซ็นทรัลขอนแก่น การแสดงงดงามตื่นตาตื่นใจมากๆ ครับ..บอกได้เลยว่าดี ประณีตเทียบเท่ากัีบละคอบรอดเวย์ของนิวยอร์คเลยครับ..
....
มีทั้ง Animation ภาษาที่ตัวละครใช้ก็เป็นภาษาอีสานที่เพราะ เพราะมากๆ..ดนตรี็งดงาม..ฉากก็สวย
...
แล้วก็เริ่มทึ่ง..เพราะดนตรีที่เพราะๆ..นั้นก็เป็นวงดนตรีของเด็กโรงเรียนเทศบาล...นักแสดงยอดฝีมือเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม..Animation ก็มาจากมหาวิทยาลัยขอนแก่น..
...
การสนับสนุนจากเทศบาลนครขอนแก่น ที่สนใจชูสินไซ เป็นแก่นวัฒนธรรมของขอนแก่น..
...
ทุกอย่างลงตัว..
...
เด็กก็ชอบ ผู้ใหญ่ก็ชื่นชม...
....
ละครมหัศจรรย์ ประณีตสวยงามนั้น เกิืดจากคนธรรมดาๆ เช่นเด็กโรงเรียนเทศบาล..(ไม่ใช่โรงเรียนที่แย่งกันเข้า)..นักศึกษา คณาจารย์ ฝ่ายปกครอง..แม้กระทั่งปราชญ์จากประเทศสปป.ลาว...
...
แล้วผมก็ติดใจคำๆหนึ่งครับ..
...
อาจารย์ผู้อยู่เบื้องหลังบอกว่า "..เราตั้งเป้าว่าจะทำเรื่องนี้...มันท้าทายมากๆ..เราก็มาคุยกันว่า"... "ใครทำอะไรไ้ด้บ้าง..เอามากองรวมกัน..คนนั้นทำ Animantion คนนั้นตำนาน คนนั้นบทละคร...ที่สุดก็เห็นเป็นภาพที่น่าภูมิใจ..."
...
การวางแผนแบบนี้เราเรียกว่า Strength-based Planning ครับ...คือใครมีทรัพยากร ความสามารถ ถนัดอะไรก็เอามากองรวมๆกัน..สร้างศักยภาพขึ้นมาก จนกลายเป็นพลังทำให้วิสัยทัศน์เป็นจริงครับ..(Strenght-based Planning คืออีกชื่อหนึ่งของ Appreciative Inquiry ครับ)
...
อยากฝากครับ จุดแข็งไม่ได้มาจากใครคนหนึ่ง...มันมาจากทุกคน..เด็กเทศบาล คณาจารย์จากมหาวิทยาลัยส่วนภูมิภาค.. รวมพลังกันแล้วก็สามารถ..สร้างงานระดับ World Class ได้ครับ..
...
ลิเกสินไซ จึงเป็นต้นแบบ Strenght-based Planning ครับ..
....
ชื่นชม และอยากให้มีอีกครับ..จะตามไปดู
และอยากบอกว่าลูกสาวสุด Love ของผม รักเรื่องนี้มากๆ..เมื่อวานยังถามถึง CD อยู่เลย..
...
คุณล่ะ คิดอย่างไร
ถ้าบังเอิญอ้างอิงที่ไหน ผิดไป ฝากแนะนำด้วยนะครับ.
ขอบพระคุณครับ...