แถมขอให้ เปลี่ยนกฎ ลดอายใจ

Recently, writing กลอน is a hit in g2k. I love this creative art form. I like seeing more นักรักกลอน. I think Thai language is better promoted by กวี and their work such as กลอน. I am putting a another stick into the fire ;-)

ขอรับฉัน (เล่นคำตาย)

ขอรับกัน มันสนุก ในยุคนี้
ขอกันที หลายล้าน หน้าบานใส
แถมขอให้ เปลี่ยนกฎ ลดอายใจ
งานนี้ใหญ่ ขอปรับ รับอีกที
คนขอรับ จับทาง ระหว่างช่อง
ยกเรื่องร้อง ก้องเกิน เงินภาษี
อ้างผลลัพท์ กำไร ทันใจดี
ชุมชนมี งานเงิน ใช้เกินพอ

น้ำท่วมใต้ ไฟป่า ฝนนาแล้ง
ข้าวของแพง โรคร้าย ไม่มีหมอ
โรงเรียนวัด ตัดถนน งานต้นตอ
มีเรื่องล่อ มากหลาย จนลายตา
ตั้งโครงการ งบประมาณ ประมูลจัด
ใช้ทางลัด จัดสรร ลดปัญหา
รีบรับของ เซ็นผ่าน ก่อนงานมา
เรื่องราคา คุณภาพ ตามกาพย์กลอน

ขอรับกัน นั้นแปลก ตีแตกหมด
เปิดทางคด ย้อนปัน ดันตามศร
กระจายเส้น แยกผลส่ง ตามวงจร
มีอุปกรณ์ ลดเสี่ยง เลี่ยง-กำจัด
ขอรับฉัน วันนี้ เห็นมีมาก
มีรอยลาก จากสภา ถึงหน้าวัด
จากข้างบน ถึงข้างล่าง มีทางตัด
มีเชือกมัด รัดต่อ ทั้งกอเลย

...สร...
สุนทร รัตนมนัส เดือน ๕ ปีเถาะ ๕๔

NB. I had in mind a new Thai word for a common and (now) socially acceptable practice. I played around with คำใหม่ and ended up with คำตาย because Thais would be far better off not adopting this practice at any level -- not at all. ขอรับฉัน creates a positive feedback loop that eventually sucks in and burns out everything -- just like a black hole.