วันนี้มีเวลาว่างเข้ามาบันทึกเรื่องเล่าไปตามประสา...หลังจากช่วงเช้าเข้าไปทำงานใน ม. ทักษิณแล้วแวบเข้าฟังทิศทางการบริหารงานภายใน ม. ทักษิณฟังท่านอธิการบดีถามตอบกันกับผู้คนในหน่วบงาน
ตอนบ่ายมีประชุมตามคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการผู้รับผิดชอบหลักสูตร ป. โท และอาจารย์ประจำหลักสูตร...ยูมิเองร่วมเป็นอาจารย์ประจำหลักสูตร ป. โท สาขาวิชาไทยคดีศึกษา ซึ่งมีคณาจารย์ 5 คน.
บางช่วงออกมาเจอเพื่อน ๆ ได้พูดคุยกันเป็นภาษาท้องถิ่นที่มีพลัง...คือ...
ภาษาพูดที่ชาวใต้ของประเทศไทยได้ใช้กันอยู่ที่คนภาคอื่น ๆ สะดุดหูเมื่อได้ยินได้ฟังมีหลายคำ เช่น กะแหลง = ก็คุย , น้องขาวหวอด = น้องขาวมาก , ข้องใจ = การเป็นห่วงเป็นใย , ขี้หกทั้งเพ = การพูดไม่จริงทั้งหมด , แข็ตขา = การปวดเมื่อยขา , จี้จังหู = การคิดไม่ออก , หรอยจ้าน = อร่อยจริง , หกทำไหร = โกหกทำไม , แดงแช็ต = สีแดงมาก , ดีหวา = ดีกว่า , ตะเหวอ = เถิดหนา , ติพรือ = จะเป็นอะไร ,
ไปต้า = ไปเถอะ , ตอเช้า = พรุ่งนี้ , ตอโพรก = พรุ่งนี้ , ตอใด = เมื่อไหร่ , ตอเดียว = เดี๋ยวเดียว , ไปแลหนัง = ไปดูหนัง , ผักเหนาะ = ผักจิ้ม ( น้ำพริก ) , นายหัว = หัวหน้า , เส = สี่ , พด = เปลือกมะพร้าว , พันนี่ = อย่างนี้ , พันพรือ = เป็นอย่างไร , มาต้า = , มาเถิด , ไม่เถทำไหร = ไม่รู้จะทำอะไร , เนียนแจ๊ก ๆ = ละเอียด , ราร่า = ซุ่มซ่าม ,
แรกโหน้ = แต่ก่อน , ลุย = เยอะมาก , ลุน = ลากหรือจูง , หีดฮุ้ย = นิดหน่อย , หวังเหวิด = เป็นห่วง , แห้งแผ็ก ๆ = หมดไม่เหลืออะไร , เออ้าน = เกลื่อนกลาด , หนัดเหนียน = มากมาย , โหยเครง = เดี๋ยวนี้ , หล๊บใต้ = กลับภาคใต้.นั้นแล.
เห็นด้วยกับอาจารย์ค่ะ รู้สึกว่าภาษาใต้มันเพราะและสื่อสารได้ตรงมาก เช่นแห้งเผ็กๆ แต่เสียดายคนบ้านเรานิยมแหลงกลางกับลูก เด็กรุ่นใหม่จึงพูดกลางสำเนียงใต้ และแหลงใต้สำเนียงกลาง ( หมายถึงพูดกลางแต่ใช้ศัพท์ใต้)
สวัสดีครับ คุณเก้ว
ภาษาเป็นวัฒนธรรมอันล้ำค่าควรสืบทอดเอาไว้เป็นอัตลักษณ์...
เดี๋ยวนี้บางคำ บางศัพท์ในภาษาถิ่นใต้ก็เริ่มไม่ได้ยินแล้ว...
ขอบคุณครับ