ความเหน็บหนาวที่อบอุ่น

ความเหน็บหนาวที่อบอุ่น

มองแสงจันทร์ดึกดื่นใต้คืนค่ำ

 ความคิดถึงช่างลึกล้ำเสน่หา

เหมือนตกบ่วงห้วงเหวแห่งจันทรา

 เพราะรู้ว่าหัวใจมาพบกัน

 

 

 กลางแสงจันทร์นวลสกาวพราวผุดผ่อง

ทุกห้วงห้องแห่งหัวใจใช่ไหมนั่น

 ความคิดถึงจึงเดินทางกลางแสงจันทร์

 เราพบกันใต้แสงจันทร์และแสงดาว

 

 

 ค่ำคืนนี้ที่เธออยู่ตรงนั้น

 อย่าไหวหวั่นแม้หนทางแสนเหน็บหนาว

 มีพายุลมฝนร่วงหล่นพราว

 แม้เจ็บปวดรวดร้าวและเหงาใจ

 

 

 ฉันยังคงมั่นคงอยู่ตรงนี้

จากหัวใจบริสุทธิ์ที่มีมาปลอบให้

แม้แค่เพียงหนึ่งเสียงหวังกำลังใจ

 ยังคงมีความห่วงใยส่งให้กัน

 

 

ใต้ค่ำคืนดึกดื่นน้ำค้างพรม

วานสายลมเป็นผ้าห่มมอบปลอบขวัญ

ใช้แสงเดือนแทนอ้อมกอดใต้แสงจันทร์

 แม้หวาดหวั่นวางลง..ที่ตรงใจ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกลอนกระต่ายใต้เงาจันทร์



ความเห็น (3)

คืนนี้พระจันทร์ข้างแรมค่อนสลัวกลางหมู่ดาว....

กระต่ายไต้เงาจันทร์คิดถึงผู้ใดกันหนอ...

....แวะเข้ามาซึมซับ..อารมณ์ของความคิดถึงครับ...

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ'กระต่ายใต้เงาจันทร์'

แวะมาอ่านกลอนและชมภาพยามค่ำคืนค่ะ...

เขียนเมื่อ 

ความคิดถึงกำลังเดินทาง ว่างั้น.....

เพราะจังความหมายก็ดีค่ะ