วันนี้เป็นวันครบรอบการทำงานปีที่ 30 ของผมที่มหาวิทยาลัยขอนแก่น

สวัสดีครับ

วันที่ 1 เมษายน 2554... ในช่วงเช้า ระหว่างที่ผมสอนนักศึกษา ผมได้กล่าวกับว่า... นักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่นี้ ถือว่าเป็นช่วงหนึ่งของชีวิต ที่มีโอกาสดี ได้มีโอกาสที่จะสร้างเสริมประสบการณ์ เก็บเกี่ยววิชาความรู้ เมื่อสำเร็จการศึกษาไปแล้ว ควรมองตนเอง คิด วิเคราะห์ แล้วลองหาแนวทางที่จะพัฒนาตนเองเพิ่มพูนทักษะทางอาชีพด้านใดด้านหนึ่ง หรือมากกว่าหนึ่งด้านก็ได้ พยายามทำให้ดี ทำให้เก่ง จนเกิดเป็นความชำนาญ ความถนัด หรือสร้างองค์ความรู้ในสิ่งที่ตนเองชอบขึ้นมาให้ได้ และที่สำคัญ... หากสามารถนำความรู้ที่มีอยู่นั้นไปใช้ ไปทำประโยชน์ ไปเผยแพร่ ต่อไปได้จะยิ่งดีมาก

 

ยิ่งมี ยิ่งให้

ยิ่งให้ ยิ่งมี

 

 

 

ชีวิตที่ผ่านมาของแต่ละคน มีความแตกต่างกัน มีหลายสิ่ง หลายอย่างที่ได้พบเห็น ได้เรียนรู้ ได้เก็บเกี่ยวสะสมไว้ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าสนใจ หากสามารถถ่ายทอดออกไปสู่ที่ต่างๆ เพราะว่า องค์ความรู้ในตัวตนเองเรา ถือได้ว่า เป็น... ความรู้ที่ซ่อนเร้น (Tacit Knowledge) เป็นความรู้แฝงอยู่ในตัวคน ซึ่งเกิดขึ้นมาจากประสบการณ์ที่สั่งสมมายาวนาน เป็นภูมิปัญญา ใช้เท่าไรก็ไม่หมด มีแต่เพิ่มพูน ทำมาก ได้มาก

 

 

 

1 เมษายน พ.ศ.2524 เป็นวันที่ผมได้มาบรรจุเข้ารับราชการ มาทำงานวันแรก ณ ภาควิชารังสีวิทยา คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จนบัดนี้ล่วงเข้าปีที่ 30 แล้ว

 

 

เริ่มต้นทำงาน... ผมเริ่มต้นเข้าทำงานในตำแหน่ง เจ้าหน้าที่รังสีเทคนิค ระดับ 2 อัตราเงินเดือน 1,905 บาท 

 

 

 

ปี พ.ศ.2522 ผมสำเร็จการศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ขณะนั้น เรียก มศ. 5 ที่ โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย จ.ขอนแก่น ผมสอบคัดเลือกเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้ที่ คณะวิทยาศาสตร์ ม.ศรีนครินทรวิโรฒ (บางแสน) แต่ผมตัดสินใจ ไม่เลือกเรียนที่นั้น ทั้งๆที่ทราบดีว่า... การเรียนต่อในระดับ ป.ตรี เป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยสร้างอนาคตให้กับตนเองได้

 

 

 

ตัดสินใจ... การเลือกเรียนที่หลักสูตร อนุปริญญา สาขารังสีเทคนิค คณะแพทยศาสตร์รามาธิบดี ม.มหิดล เพราะได้ทุนเรียนฟรี เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว ผมจะมีงานทำแน่นอน และ ที่สำคัญที่สุด... คือ ผมต้องการช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายของครอบครัว ผมคิดว่าเป็นวิธีการตอบแทนพระคุณของแม่ได้วิธีหนึ่ง ไม่อยากให้ท่านต้องลำบาก ทำเท่าที่ผมสามารถจะทำได้ในตอนนั้น เนื่องจากครอบครัวผมมีพี่น้องรวมทั้งสิ้น 7 คน ผมเป็นคนสุดท้าย พี่ๆของผมก็อยู่ในช่วงวัยเรียนทุกคน แม่ต้องค้าขาย ดูแลกิจการคนเดียว ซึ่งแต่ก่อนนั้น แม่ไม่เคยทำงานแบบนี้เลย แม่ทำหน้าที่เป็นแม่บ้าน ดูแลลูกๆอย่างเดียว เมื่อพ่อของผมถึงแก่กรรม แม่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น ซึ่งตอนนั้นผมอายุได้ประมาณ 10 ปี อยู่ชั้น ป.5

 

 

 

เลือกเรียนรังสีเทคนิค... ทั้งๆที่ในตอนนั้น ยังไม่รู้ว่ารังสีเทคนิคต้องทำหน้าที่อะไรบ้าง 

เพียงแต่ทราบว่า... ทำงานที่ห้องเอกซเรย์ในโรงพยาบาล 

 

 

 

 

อ่อนประสบการณ์... ในระหว่างการเรียน อาจารย์ป้อนความรู้อะไรให้ ก็รับบ้าง คืนอาจารย์ไปบ้าง เรียนๆ เล่นๆเท่าที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ มีตก มีหล่นไปบ้าง ทำตามพี่สอน ทำตามทฤษฎี และลงมือทำด้วยตนเอง

 

 

ผมได้เห็นประโยชน์ของการลงมือทำด้วยตนเอง เพราะว่า...

หากไม่ ทำก็ไม่รู้ หากไม่ดู ก็ไม่เห็น

หากไม่ลงมือทำ(ด้วยตนเอง) ก็ทำ(จะ)ไม่เป็น

เมื่อลงมือทำแล้ว ก็(จะพบว่า)ไม่เห็นจะยากเท่าไร หากทำ(ด้วยความพยายาม ความตั้งใจ ใส่ใจ) อาจจะยากแรกๆ แต่ต่อไปก็เกิดความชำนาญได้ 

 

 

 

เพื่อน... เป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จ ช่วยเหลือ แบ่งปัน 

 

 

ญาติลุงป้าน้าอา... ระหว่างที่เรียน ได้พักอาศัยที่บ้านคุณลุง คุณยายและคุณแม่มอบทุนการศึกษา คุณน้าคุณอาดูแล แนะนำ ช่วยอบรมสั่งสอน

 

 

กตัญญู รู้คุณ... ใครก็ตามที่เคยมีพระคุณต่อเรา ไม่ว่าจะมากน้อยเพียงไร จะต้องกตัญญูรู้คุณท่าน ติดตามระลึกถึงเสมอด้วยความซาบซึ้งพยายามหาโอกาสตอบแทนคุณท่านให้ได้

 

 

 

สำเร็จการศึกษา... ได้เรียนรู้วิชาชีพรังสีเทคนิค ก็พยายามตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด (ทั้งๆที่ยังละอ่อนอยู่ ความรู้ก็ยังน้อย แต่ใจเต็มร้อย พร้อมที่จะทำงาน)

 

 

 

 

ไม่อยู่นิ่ง... หากมีเวลาว่างวันหยุด มักจะรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ออกไปเรียนรู้โลกภายนอกที่ทำงาน พักผ่อน เมื่อเพิ่มพูนทักษะชีวิต

 

ผมให้ความสำคัญกับ... การดูคนอื่นๆ การเรียนรู้จากคนอื่นๆ เรียนรู้ธรรมชาติ ช่วยเปิดมุมมองของชีวิต

 

 

 

 

 

มองหาอนาคต พัฒนาตนเอง... ระหว่างที่ทำงาน ก็เฝ้ารอว่า จะมีการเปิดหลักสูตรรังสีเทคนิค (ต่อเนื่อง)เพื่อสร้างโอกาสสำหรับผู้จบการศึกษาระดับอนุปริญญาให้ขึ้นไปสู่ระดับปริญญาตรี หรือไม่?  เพราะมีหลายคนพูดว่าจะมี จะทำ แต่ก็... เงียบหายไป (หรือต้องไปเริ่มต้นเรียน ป.ตรี รังสีเทคนิค 4 ปี)

 

 

รอ... รออยู่นาน ไม่เห็นมีความคืบหน้าอะไร อายุก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จึงตัดสินใจ เรียนต่อ ป.ตรี และสำเร็จการศึกษาที่ ม.รามคำแหง คณะรัฐศาสตร์ (ศบ.) และ คณะศึกษาศาสตร์ สาขาจิตวิทยา (วทบ.) ทำให้ได้ความรู้ทางการบริหารและจิตวิทยามาใช้ประยุกต์ในการทำงาน  

 

 

 

 

ได้มีโอกาสทำให้คุณยายและคุณแม่ ภาคภูมิใจ

 

 

บวชเรียน... มีโอกาสดีได้ศึกษาธรรมะจากผู้รู้จริง บวชที่วัดหนองแวง เมืองเก่า จ.ขอนแก่น ไปศึกษาธรรมะกับหลวงพ่อจรัญ วัดอัมพวัน จ.สิงห์บุรี

 

 

 

ภาพถ่ายขณะบิณฑบาตรในวันคล้ายวันเกิดหลวงพ่อ

 

 

อดได้ ทนได้ รอได้ ดีได้

การสวดมนต์ เป็นส่วนหนึ่งของสติ สมาธิ

การแผ่เมตตา การได้รับความเมตตา เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

 

 

 

 

เปลี่ยนงาน... เพื่อนๆหลายคน ที่ทำงานด้วยในภาควิชารังสีวิทยา เริ่มเปลี่ยนงานจากรังสีเทคนิค ไปทำอาชีพอื่นๆ ใจผมเริ่มอยากเปลี่ยนบ้าง แต่เนื่องจาก รังสีแพทย์ พยาบาล พี่ๆน้องๆรังสีเทคนิค เพื่อนๆร่วมงานที่อยู่ด้วยกัน สนับสนุน ส่งเสริม พึ่งพาอาศัยกัน ทำงานแบบสหสาขาวิชาชีพ ทำงานด้วยกันอย่างมีความสุข เรื่องการเปลี่ยนงาน เปลี่ยนอาชีพจึงจางหายไป  

 

  

  

 

  

  

 

 

เพราะคุณภาพ จึงทำให้ ไม่อยู่นิ่ง... รศ.นพ.จิตเจริญ ไชยาคำ และทีมงานในคณะแพทย์ พาทำงานพัฒนาคุณภาพ พาทบทวน ฝึกให้รู้จักการคิดวิเคราะห์ ที่เป็นระบบ เป็นวิทยาศาสตร์ คิดให้ได้ คิดแตกต่าง คิดนอกกรอบ เรียนรู้กิจกรรมเพื่อพัฒนาอยู่เรื่อยๆ ทำบ่อยๆ ทำอย่างต่อเนื่อง จนเริ่มมีผลงานในการพัฒนาหน่วยงาน มีงานวิจัยเป็นของตนเอง  

  

 

 

 

บางส่วนของงานพัฒนาที่ได้ทำ... กิจกรรมคิวซีซี กับการพัฒนาคุณภาพงาน ร่วมกลุ่มกับบุคลากรทำงานพัฒนาหน่วยงาน

  

  

ฝีมือเขียนการ์ตูนของผม

 

 

  

  

  

เรียนรู้อย่างต่อเนื่อง... ให้ความสำคัญต่อการเรียน เรียนรู้ เรียนแล้วนำความรู้มาใช้ มาแบ่งปัน ทำอย่างต่อเนื่อง รวมถึงการฝึกฝนบ่อยๆ

 

 

ฝึกอบรม... ฝึกอบรมทั้งในและต่างประเทศ สร้างความร่วมมือ เพื่อเพิ่มพูนทักษะในวิชาชีพของตนเอง ตอนนี้มีความถนัด มีทักษะทางเครื่องสร้างภาพทางรังสีวินิจฉัยมากขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

เพราะการสะสม ทำให้เกิดรากฐานที่มั่นคง... จากนั้นผมก็พยายามหาแนวทางที่ตัวเองชอบ ได้เรียนรู้งานบริหาร งานพัฒนาคุณภาพ แต่ก็ไม่ทิ้งวิชาชีพ พัฒนาทักษะวิชาชีพ โดยการพยายามหาจุดอ่อน จุดบกพร่องในงานของตนเอง เรียนรู้สิ่งที่ผิดพลาด บกพร่อง แล้วหาทางป้องกัน พยายามลดความเสี่ยงภัย รับฟังเรียกจากผู้ใช้บริการ เก็บข้อมูลเหล่านี้ ทำงานประจำให้ก้าวไปสู่งานวิจัย  

  

 

  

 

  

  

เล่าสู่กันฟัง แลกเปลี่ยนเรียนรู้... ไปยังที่ต่างๆ เรียนรู้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ ทำตัวสบายๆ ทำให้เกิดผลต่อเนื่อง รู้ฟัง รู้คิด รู้เขา รู้เรา คิดได้ ได้คิด นำไปต่อยอด เพื่อการพัฒนา

 

 

 

  

  

 

เรียนต่อในระดับสูง... เมื่อไม่สามารถเรียนต่อระดับปริญญาตรี สาขารังสีเทคนิค จึงเปลี่ยนทางเรียนต่อ ป.โท สาขาวิทยาศาสตร์รังสี 

 

 

 

  

เปลี่ยนตำแหน่ง... เมื่อสำเร็จการศึกษาระดับ ป.โท ผู้บริหารและทีมงาน เห็นความสามารถ เห็นผลการทำงานที่ผ่านมา ทำให้ได้รับโอกาสปรับเปลี่ยนตำแหน่งเป็น อาจารย์ระดับ 6 ใน พ.ศ.2538 

 

 

 

สอน บริการ วิจัย อนุรักษ์วัฒนธรรม ฯลฯ... ผ่านมาจนครบ 30 ปี มีหลายสิ่งที่ได้ทำ มีอีกหลายสิ่งที่อยากทำ และยังไม่ได้ทำ

 

ประสบการณ์ ความรู้ ความเข้าใจ ความตั้งใจ การเปิดโอกาส การให้โอกาส จะเป็นแรงผลักดันไปสู่สิ่งนั้น และไปสู่คนอื่นๆที่เกี่ยวข้อง

 

 

 

 

 

สิ่งที่ขาดไม่ได้... ความรัก ความเข้าใจ กำลังใจ ความร่วมมือ ความเมตตาจากคนใกล้ชิด คนอยู่ไกล คนรู้ใจ และครอบครัวมีส่วนสำคัญ