ทำไปเรื่อยๆ....เหนื่อยก็พักเสียบ้าง...
สัปดาห์ที่แล้ว  คุณ "ตาค่ะ" เดินกระเผลกด้วยไม้ค้ำ (เพราะประสบอุบัติเหตุจากการเล่นกีฬา.....เพื่อเสริมสร้างสุขภาพกาย ใส่ใจสุขภาพจิต เพิ่มคุณค่าแก่ชีวิต เพิ่มสปิริตการทำงาน.....นั่นเองค่ะ) เข้ามาหาพี่เม่ย....
"อาจารย์  ตาลองเขียนเรื่องการลดเวลาการทดสอบ Retic เพื่อส่งตีพิมพ์ในวารสารฯ ตามที่อาจารย์หลายท่านได้แนะนำให้แล้วค่ะ"
"อ้าว! ยังเขียนอยู่อีกเหรอ  นึกว่าลืมไปเสียแล้ว...." พี่เม่ยแซวเล่น
"ไม่ลืมค่ะ  ตาก็ค่อยๆทำไปเรื่อยๆ  เวลาว่างก็เอามาเขียนต่อ ยิ่งตอนนี้เดินไม่ค่อยถนัดก็เลยเขียนได้เยอะหน่อย"...
พี่เม่ยรับเอกสารมาทบทวน....."ยังต้องแก้ไขอีกมากเลย  ตาอย่าเพิ่งท้อนะ!"....
"ไม่ท้อค่ะ ตาก็ทำไปเรื่อยๆ..."  (เรื่อยๆ อีกแล้ว....พี่เม่ยนึกในใจ นี่เธอทำแบบอื่นไม่เป็นหรือไงนะ?)
พี่เม่ยนึกถึงขั้นตอนต่อไปขึ้นมาได้....  "เกือบลืมไป! ตอนนี้ตาต้องส่งเรื่องไปลงทะเบียนวิจัย (EC1)ของคณะไว้ก่อน เพื่อให้เรื่องผ่านกรรมการจริยธรรมด้วย  เวลาส่งตีพิมพ์จะได้ไม่มีปัญหา" 
แล้วพี่เม่ยก็ส่งตัวอย่าง EC1 ของตัวเองไปให้ตาอ่าน (ซึ่งตาก็ได้ไปหาตัวอย่างของเพื่อนๆที่ส่งไปก่อนแล้วมาดูด้วยค่ะ...) พร้อมกำชับว่า...
"ดูตามตัวอย่างนี้แหล่ะ.....เขียนให้กรรมการเข้าใจว่าเราใช้กลุ่มตัวอย่างแบบไหน....เพื่อทำอะไร....และเกิดประโยชน์อะไรบ้าง นะ!"
ผ่านไป 1 สัปดาห์ค่ะ วันนี้ตาก็เดินกระเผลกเหมือนเดิม แต่ดูคล่องแคล่วขึ้นมาก นำเอกสาร EC1 ที่เขียนเสร็จเรียบร้อยมาให้พี่เม่ยดู
"ขาดชื่อภาษาอังกฤษค่ะ ตานึกไม่ออกว่าจะตั้งชื่อเรื่องว่าอย่างไร"
พี่เม่ยอ่านๆดู ก็คิดภาษาอังกฤษแบบงูๆปลาๆของตัวเองให้  แล้วกำชับว่า "ตาเอาไปให้ "คุณโอ๋" ดูด้วยนะ  ว่าชื่อเรื่องนี้ถูกต้อง เหมาะสม และครอบคลุมเนื้อหาทั้งหมดไหม...."
ตารับคำ แล้วเดินไปพร้อมไม้ค้ำ....พี่เม่ยมองตามหลัง...ครุ่นคิด....!
นึกออกแล้วค่ะ เคล็ดลับคุณกิจ...
ที่ว่าทำไปเรื่อยๆ...นั้นก็คือ ทำอย่างต่อเนื่อง นั่นเอง