ความคิดถึง ดึงคิดฮอด ที่หยอดไส่ในใจเขา แม่นลืมเฮาแล้วหล่ะบ้อ คราวพะนอก๋อแขนเจ้า
ฝากลมเหงาไปถามส่อ ลืมหล่ะบ้อ ความไหวหวั่น บอกฮักกันเพียงปากเว้า มื้อเก่าแล้วย่านแม่นลืม
จากเคยยืมบ่าข้างซ้าย อิงอกชายตอนหดหู่ คำติดหูว่าฮักเจ้า ไผน้อเว้า จำบ่น้อ
วันเดือนรอพอศอร้าง เกิดความห่างทางเลยไกล ฮู้บ่ไผน้อห่วงหา จึงกล่าวจาคิดถึงเจ้า
เดินตามเหงาบ่เคยเว้น หนาวจันทร์เพ็ญมื้อโดดเดี่ยว ใจดวงเดียวที่อ้างว้าง คนเคียงข้างเผิ่นอยู่ไส
สาวคนไกลคิดถึงอ้าย บ่เคยกลายไปเป็นอื่น พร้อมหยัดยืนคำฮักมั่น ทุกวันมื้อยังคิดถึงเด้ออ้ายเอ๊ยยย
เขียนได้ม่วนอีหลีค่ะ...ขอชื่นชมในผลงานและจะติดตามอ่านบทใหม่อีกเด้อค่ะ
ด้วยความขอบคุณครับ สำหรับการเยื่ยมเยือนครับผม
โห...แน่นอนจริงครับ..สุดยอดๆ
อ่านแล้วเห็นใจสาวคนนั้นเลย....
ไฉนเลยชายหนุ่มจึง..จึงปล่อยให้หญิงสาวกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นได้หนอ..
...ขอบคุณ...