จริงๆแล้วผู้เขียนกำลังจะล้มตัวลงนอน แต่ก็อดนำเอาข้อคิด ข้อเขียน ข้อสงสัยและข้อเสนอแนะของเพื่อนร่วมบริการสาธารณสุขที่เพิ่งไปเยี่ยมเยียนวันนี้พร้อมท่าน อ.จิตเจริญ ไชยาคำ ณ โรงพยาบาลแวงน้อย ขอนแก่น มาอ่านก่อนนอนไม่ได้

และเมื่ออ่านจบก็ไม่สามารถลงนอนต่อไปได้...ต้องลุกมาเล่าความในใจและอธิบายด้วยความรู้สึกลึกๆของเพื่อนร่วมวิถีชีวิตบริการพยาบาลคนหนึ่ง...ซึ่งสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนี้มิได้ใส่หัวโขนของผู้เยี่ยมเยียนโรงพยาบาลหรือเป็นตัวแทนของใครหรือหน่วยงานใด

...หากแต่ออกมาจากความรู้สึกของผู้ที่ “เป็นเพื่อนผู้เคยประสบความคับข้องใจคล้ายกันมาก่อน” และอยากเป็น “เพื่อนช่วยเพื่อน" เท่าที่ทำได้อย่างแท้จริง

ผู้เขียนรับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่นเป็นอย่างมากของผู้นำ

ผู้เขียนรับรู้ได้ถึงความพยายาม ทุ่มเท เสียสละของทีมที่มุมานะตั้งใจทำให้ดีที่สุดในข้อจำกัดของโรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นระยะทางที่ห่างไกล การคมนาคมที่ไม่สะดวก หรือแม้ทรัพยากรบุคคลที่ไม่เอื้อต่อการพัฒนา

ผู้เขียนทราบดีว่าทุกท่านเตรียมตัวตั้งใจที่จะนำผลงานที่ภาคภูมิใจเสนอให้ได้รู้ ได้เห็นทุกเรื่อง และอยากได้ยินข้อเสนอแนะมากๆเพราะอยากปรับปรุงแก้ไข แต่ด้วยเวลาที่จำกัดทำให้ข้อเสนอแนะหลายเรื่องไม่ได้ถูกหยิบยก

...แต่ผู้เขียนอยากเรียนให้ท่านทราบว่า หากท่านคิดว่าวันนี้เป็นวันที่ท่านพร้อมที่สุดสำหรับการเยี่ยม ขอให้ท่านคงสิ่งต่างๆที่ท่านมีเหล่านี้ไว้เป็นขั้นต่ำสุดแล้วนำข้อคิดเห็นที่ได้รับวันนี้ไปปรับปรุงและพัฒนาต่อยอดเพิ่มขึ้น เพราะเท่าที่อ่านคำตอบข้อคำถามจากท่าน อ.JJ ว่าท่านเรียนรู้อะไรในวันนี้นั้น...ทีมของท่านอธิบายข้อความที่บ่งบอกว่าเข้าใจแนวคิดคุณภาพแล้ว ท่านเข้าใจวิธีเชื่อมโยงความเสี่ยงที่เกิดสู่ระบบและการบริหารจัดการแล้ว..ดังตัวอย่างระบบความเสี่ยงที่ได้นำเสนอ

...เพียงขอให้ระบบอื่นๆทุกระบบโรงพยาบาลมีวิธีคิดและล้อตามตัวอย่างของระบบบริหารความเสี่ยงดังกล่าว

...ผู้เขียนอยากเรียนท่านว่า คำตอบว่าถูกหรือไม่ เหมาะสมหรือไม่ ไม่ใช่คำตอบสุดท้ายในวันนี้...หากท่านตอบตนเองได้ว่า “ทำไมท่านจึงจำเป็นต้องปฏิบัติแบบนี้ ทำไมต้องทำงานอิงมาตรฐาน ทำไมต้องเรียนรู้ด้วยกันจากการทำงานในทีม” ด้วยตัวของท่านเอง คำตอบนั้นจะเป็นที่มาของความยั่งยืนในงานคุณภาพโรงพยาบาลของท่านเอง มิใช่มีคุณภาพเพียงเพื่อให้ผู้เยี่ยมได้ดูเพียงได้คะแนนเท่านั้น

...แล้วจะนำข้อสงสัย/ข้อข้องใจที่เพื่อนๆเขียนทิ้งไว้มากมายมาทยอยพูดคุยด้วยนะคะ

ผู้เขียนขอขอบคุณทุกท่านที่ทำให้ได้เกิดการเรียนรู้ร่วมกัน

ขอให้ทุกท่านสนุกกับการทำงานคุณภาพเพื่อผู้ป่วยและผู้คนในชุมชนของท่านค่ะ

จะคอยให้กำลังใจเสมอ

กฤษณา สำเร็จ