...เรื่องเล่าเร้าพลัง...
ขอแนะนำตัวเองก่อนะคะ ผู้บันทึกเป็นครูสอนวิชาคณิตศาสตร์ในโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมา ทำการสอนมาแล้ว 20 ปี ได้พบปะกับนักเรียนทุกรูปแบบ และใช้วิธีการสอนมาหลากหลายวิธี ในปีการศึกษา 2550 ข้าพเจ้าได้สอนนักเรียนระดับชั้นม.3 ของโรงเรียนแห่งนี้ ซึ่งเป็นนักเรียนห้องท้าย ๆ ของโรงเรียนเมื่อเปิดเทอม ข้าพเจ้าสังเกตว่านักเรียนไม่เข้าเรียนวิชาคณิตศาสตร์เป็นจำนวนมาก หลังจากนั้นข้าพเจ้าได้เช็คชื่อนักเรียนห้องนี้ทุกชั่วโมง ปรากฏว่า 2 สัปดาห์ผ่านไป มีนักเรียนเข้าเรียนครบ แต่มีอยู่หนึ่งคนที่ไม่มาเรียนเลยสอบถามจากเพื่อน ๆว่าตั้งแต่เปิดเทอมมาเรียน 2 ครั้ง จากนั้นก็ไม่มาอีกเลย ข้าพเจ้าได้สอบถามข้อมูลจากเพื่อน ๆ และครูที่สอนวิชาอื่น ๆ ปรากฏว่านักเรียนคนนี้ไม่เข้าเรียนทุกวิชา จนทำให้ไม่มีสิทธิสอบทุกรายวิชา รวมทั้งวิชาของข้าพเจ้าด้วย ด้วยความเป็นห่วงข้าพเจ้าได้สอบถามที่อยุ่และเบอร์โทรศัพท์ของผู้ปกครองของนักเรียนคนนี้จนทำให้ทราบว่านักเรียนไม่อยู่กับผู้ปกครองแต่ไปเช่าหอพักอยู่กับเพื่อนชาย ข้าพเจ้าได้สอบถามและสืบหาจนรู้ที่อยู่ของนักเรียนคนนี้ และได้พบปะพูดคุยด้วยความเป็นกันเองกับนักเรียนจนกระทั่งนักเรียนเกิดความไว้วางใจ และข้าพเจ้าได้ให้คำแนะนำให้กลับไปเรียนต่อให้จบ นักเรียนสัญญาว่าจะไปเรียนต่อให้จบ ข้าพเจ้าใช้เวลาประมาณ 1 เดือน ในการพูดจาหว่านล้อมจนนักเรียนใจอ่อนกลับเข้าโรงเรียนเหมือนเดิม เมื่อนักเรียนกลับเข้าโรงเรียนแล้ว ข้าพเจ้าขอร้องให้ครูทุกรายวิชาให้ช่วยเหลือนักเรียนโดยการทำงานที่ค้างส่งย้อนหลัง และช่วยติวให้สอบผ่านทุกรายวิชา จนนักเรียนสามารถเรียนจบชั้นม.3 ได้ แม้ว่าจะจบหลังเพื่อนก็ตาม
เมื่อเวลาผ่านไป 1 ปี ข้าพเจ้าได้ไปซื้ออาหารเย็นที่ตลาด ปรากฏว่าได้พบกับนักเรียนคนนี้อีก เขาดีใจมากที่พบกับข้าพเจ้าและบอกกับข้าพเจ้าว่า ถ้าไม่มีอาจารย์ที่คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจหนู หนูก็คงเรียนไม่จบม.3 หนูขอบคุณอาจารย์มากค่ะ ปัจจุบันนักเรียนคนนี้ปะกอบอาชีพค้าขายอาหาร ที่ตลาด กับครอบครัว มีรายได้พอเลี้ยงครอบครัว และในวันครูของทุกปี นักเรียนคนนี้จะนำพวงมาลัยมาไหว้ข้าพเจ้า เป็นประจำ ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกภาคภูมิใจมาก
จาก ครู ชมพูนุช หลักสูตรและการสอนรุ่น 9 หมู่ 1
การทำดี โดยไม่มีสิ่งใดเคลือบแฝงเมื่อนึกถึงทุกครั้งจะสุขเย็นเช่นที่คุณได้รู้สึกค่ะ
และยิ่งทำสิ่งที่ถูกต้องและมีเมตตาธรรมอย่างแท้จริงกับลูกศิษย์ เขาย่อมรับรู้ได้