วันเสาร์ที่ 19 มีนาคม 2554

 

(ความเดิมต่อจากบันทึกนี้ครับ)  'วัยวัน...หนุ่มสาว...ชีวิตคู่...จุดเปลี่ยน...ปู่สอน กล้าศึก ผู้ปลูกต้นไม้ในใจคน (ตอนที่ 12)' (ปัจจุบันอายุ 79 ปี อยู่บ้านโนนเสลา อ.ภูเขียว  จ.ชัยภูมิ) ได้แล้วครับ ข้อมูลที่ได้รับรู้ มาจากคำพูดของปู่สอนล้วน ๆ ผมอาจจะนำเสนอไม่หมด ด้วยข้อกำจัดหลาย ๆ อย่าง แต่ทุกคนคงได้อรรถรส และคุณค่า จากชีวิตของปู่บ้างนะครับ....

 

วัยวัน...ย่าง 50 ...พระพุทธเจ้า...วัชพืช...ปู่สอน กล้าศึก ผู้ปลูกต้นไม้ในใจคน (ตอนที่ 13)

 

ตอนนั้น ผมอายุประมาณ 50 ปี ผมคิดว่า คนเราเกิดมา  ทำมาหากินเพื่อรอวันตายเท่านั้นหรือ  ?  ความเกิด แก่ เจ็บ  ตาย เป็นของธรรมดา  เราทุกคนต้องยอมรับความจริง  เพราะความจริงเป็นของธรรมชาติ  เมื่อผมคิดได้อย่งนี้ ก็เลยอยากทำความดี ทิ้งเอาไว้ให้ลูกหลานเห็นสักอย่างหนึ่ง....

 

การทำความดีของแต่ละคนคงไม่เหมือนกัน...

พระพุทธเจ้าท่านบอกว่า  คนเราเกิดมาอายุสั้นนิดเดียว เรารีบทำความดีทิ้งเอาไว้ในโลกเสียเถิด จึงจะสมกับเราเกิดมาเป็นคน หรือเป็นสัตว์ที่มีปัญญา

 

คนเราก่อนที่จะทำความดีได้ จะต้องมีสติระลึกเสียก่อน แล้วจึงมีศรัทธา มีความเพียร มีสมาธิ  มีปัญญา อันนี้เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

 

ผู้ที่จะทำความดี  ศรัทธาเป็นหัวหน้า มีความดี  ศรัทธาเป็นความเชื่อ

 

เชื่อว่า พระพุทธเจ้ามีจริง เชื่อว่า พระพุทธเจ้า ตรัสรู้ด้วยพระองค์เอง เชื่อว่า บาปมีจริง  บุญมี  เชื่อว่าคนตายไปแล้วได้เกิด  เชื่อว่า สวรรค์  นิพพานมีจริง .... เชื่อว่าทำดีได้ดี

 

ผมก็เลยเชื่ออย่างนั้น  ผมก็คิดว่า ทำความดี ทำอยู่ไหนก็ได้ เพราะว่า ความดีอยู่ที่ตัวเรา  ผมก็คิดหาสถานที่ทำความดี  แต่ความดีก็อยู่ในตัวเรา

 

เมื่อแรกเริ่ม ผมก็ดายหญ้า วัชพืช อยู่ที่วัดบุญถนอมพัฒนาราม  วัดบ้านผมเอง ดายหญ้าอยู่ 3 ปี  ผมเห็นว่า วัดบุญถนอมสะอาดดีแล้ว  ผมก็เลยไปดายหญ้าอยู่ที่วัดพระธาตุหนองสามหมื่น (เขตตำบลบ้านแก้ง อำเภอภูเขียว อยู่ห่างจากบ้านปู่ 10 กว่ากิโล  ปู่จะเดินไป พร้อมกับรถเข็น)  ซึ่งมีพื้นที่บางแห่งรกร้างเต็มไปด้วยหญ้า และวัชพืช

 

ผมเลยไปปฏิบัติอยู่อย่างนั้นเกือบทุก ๆ วัน  อีก 3 ปี รวมแล้วทำดายหญ้า 6 ปี จนมาวันหนึ่ง ผมเริ่มกรุ่นคิค และตรึกตรอง กับสิ่งที่ทำมาทำไป....

 

...........................(โปรดติดตามตอนต่อครับ)..........................