วันพุธที่ 16 มีนาคม 2554
 
ฉันอยู่ในกำมือของห้วงทะเล
ใจแตกกระจายดุจขนนกบนคลื่น
ล่องลอยตามแรงสาดซัดเพียงลำพัง
แสงตะวันอันอบอุ่นอยู่ไหนนะ ?
 
 
ไม่มียามเช้าหรือยามค่ำคืน
สดับเดียวดายกลางทะเล
ใจของฉันเป็นใบไม้ร่วง
พเนจรร่อนเร่ไร้หนทาง
 
 
เมื่อคลื่นสงบฉันอยู่บนฝั่ง
ซากปรักหักพังมหึมากองตรงหน้า
ฉันเดินผ่านพร้อมม่านน้ำตา
เหนื่อยล้าร่อนแรมหยุดอยู่หน้าบ้านของเธอ
 
 
ถ้าเธอเปิดประตูรับฉัน
ขอพักสักครู่ในพำนักของเธอ
เมื่อแสงแดดหม่นหมองส่องสว่างอีกครั้ง
ฉันจะจากไปตามทางสายเปลี่ยว
 
 
...................................................................
 
(ผมได้รับแรงบันดาลใจในการเขียนจาก My Heart ของ Kim Dong-myeong  และเรื่องราวของญาติของผมที่ประเทศญี่ปุ่น)