คน เด็ก จักรยาน บันทึกชีวิตในความเป็นนักจักรยาน จากจุดเริ่มต้นแห่งชีวิต
คน เด็ก จักรยาน
บันทึกชีวิตจักรยาน ด.ช.ปรมัติ สุคตินาถ___________________________________________________
ตอนที่ 1
เริ่มต้นชีวิตในความเป็นนักจักรยาน.......
Thanks: ฝากรูป dictionary
''และด้วยคำว่าเสือหมอบนั้น คนที่ปั่นจักรยานจะต้องมีจิตวิญญาณแห่งความเป็นนักสู้ติดตัวในรากเหง้าทางการคิดนึก ด้วยคนที่ได้ชื่อเรียกว่า เสือ จะมีความอหังการในเชิงกีฬาอย่างสูง ''
ด.ช.ปรมัติ สุคตินาถ หรือเจ้ามอส เสือมอส ที่ข้าพเจ้าเรียกชื่อตั้งชื่อให้เป็นชื่อที่เรียกกันติดปากในนามแฝงของความเป็นนักจักรยาน ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเราชาวจักรยานมักเรียกชื่อนำหน้าเป็น ''เสือ'' เพื่อให้เกียรติกับความเป็นนักสู้ในเชิงกีฬา โดยเฉพาะกีฬาจักรยานนั้น จะได้คำว่า ''เสือ'' นำหน้ามาจากรุ่นพี่ ๆ สมัยก่อนที่ท่านได้สร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศไทยหลายสิบคน กับต้นตำรับนักจักรยานประเทศไทยอย่างพี่ปรีดา ปรีดา จุลมณฑล พี่ถัง สมัยศึก กฤษณะสุวรรณ พี่ ถาวร จีระพรรณ สมัยก่อนนั้น จักรยานที่ปั่นกันจะเรียกกันว่า ''เสือหมอบ'' ด้วยท่าทางการปั่นที่คล้ายกับเสือพุ่งทะยานไปข้างหน้า นามแฝงว่า ''เสือหมอบ'' จึงถูกเรียกชื่อให้กับนักจักรยานมาจากอดีตตั้งแต่ยุคเริ่มต้นการแข่งขันจักรยานในประเทศไทย
....
และด้วยคำว่าเสือหมอบนั้น คนที่ปั่นจักรยานจะต้องมีจิตวิญญาณแห่งความเป็นนักสู้ติดตัวในรากเหง้าทางการคิดนึก ด้วยคนที่ได้ชื่อเรียกว่า [u]เสือ[/u] จะมีความอหังการในเชิงกีฬาอย่างสูง มีความไม่ย่อท้อ ไม่เหน็ดไม่เหนื่อย ค่ำไหนนอนนั่น ไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรคทั้งจากการปั่นจักรยาน การฝึกซ้อม และชีวิตความเป็นอยู่ โดยเฉพาะในความเป็นนักจักรยานรุ่นพี่สมัยก่อนที่เคยสร้างชื่อเสียงให้แก่ประเทศไทย มาหลายยุคหลายสมัย ล้วนแล้วแต่มีความเป็นบุคคลที่ขึ้นอยู่เหนืออุปสรรคความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างยิ่งยวด มิเช่นนั้น จะไม่สามารถเดินทางไปสู่เป้าหมายในความเป็นเลิศทางจักรยานได้อย่างแท้จริง อุปสรรคที่เป็นอุปสรรคแรกคือ คน ๆ นั้น จะต้องมีความรักจักรยานอยู่ในสายเลือด รถจักรยานของเขาเหล่านั้น จะได้รับการทะนุถนอม ฝุ่นไม่ให้จับไรไม่ให้ตอม และก็มีหลายคนเช่นกันที่นำจักรยานมานอนด้วยในยามค่ำคืน เพียงแค่การได้นอนดูซี่ลวดความเงางามของโครงรถจักรยาน มันเป็นดั่งเสกสรรเกินพรรณนาให้หลับตาพริ้มอิ่มในดวงใจชวนให้หลับใหลกับราตรีกาลที่มาเยือนยามค่ำคืนแห่งปิติสุขอันเกิดจากความรักในจิตใจ.....
_________________________________________
บันทึกชีวิตฉบับนี้ ได้ถูกเขียนขึ้นเพราะใจและความรักที่เป็นเลือดเนื้อของความรักในจักรยานเช่นกัน
______________________________________________________________
''แต่วัตถุชนิดนี้ ได้เป็นดั่งญาณทิพย์พาใจเราไปค้นหาดวงดาวความสงบสุขความสดชื่นความสวยงามได้ด้วยตัวเราเองอย่างแท้จริง วัตถุที่กล่าวถึงนี้คือจักรยานที่เราเฝ้าทำนุบำรุง''
บุคคลที่จะเดินทางไปสู่ดวงดาวในเส้นทางแห่งความฝัน ที่ได้ตั้งความหวังไว้ได้นั้น จะต้องไม่มีความหวังทางความเป็นเลิศ ไม่มีความหวังและความฝันที่จะอยู่เหนือใคร ไม่มีความรู้สึกที่จะต้องแย่งชิงสิ่งอันใด มีเพียงความรู้สึกสำนึกจิตในใจเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือความว่างอันเกิดจากความสุขที่ได้ปั่นจักรยาน ความสงบที่ได้เช็ดรถจักรยาน ความสวยงามที่ได้จากการได้รับรู้ความรู้สึกถึงเพื่อนร่วมเดินทางคู่ชีวิตของเราที่ไม่เป็นสิ่งมีชีวิต เป็นวัตถุที่ถูกสร้างขึ้นทางภายนอก แต่วัตถุชนิดนี้ ได้เป็นดั่งญาณทิพย์พาใจเราไปค้นหาดวงดาวความสงบสุขความสดชื่นความสวยงามได้ด้วยตัวเราเองอย่างแท้จริง วัตถุที่กล่าวถึงนี้คือจักรยานที่เราเฝ้าทำนุบำรุง เช็ดถนอมให้เงางาม ขัดถูให้ฝุ่นไม่เกราะเกรอะกรัง เช็ดละเอียดละมุนละไมด้วยความรู้สึกที่เจ็บร้าวลึกยามที่จะต้องกระแทกกระทั้นลงไปในสิ่งที่เรารัก ความรักเช่นนี้ คือความผูกพันที่เป็นดั่งสายเลือดเดียวกัน สายเลือดแห่งจิตวิญญาณในความเป็นนักจักรยาน
ในสถานะของครูนอกระบบ ครูที่ไม่มีเงินเดือน ครูที่ไม่ปรารถนาความเป็นครู อาจารย์ที่มิใช่อาจารย์ ฉันเป็นครู เป็นอาจารย์คนเดียวในโลกนี้ ที่ได้นั่งเขียนเรื่องราวแห่งชีวิตที่สืบทอดเจตนารมณ์แห่งความรักนี้ร่วมกัน ให้ผู้ที่เดินทางเข้ามาเก็บเกี่ยวผลผลิตแห่งความรัก ด้วยจิตที่สดชื่นเบิกบาน ด้วยใจที่มีความศรัทธาอันเพิ่มพูนยามที่เราเข้ามาสัมผัสวิถีแห่งความรัก ครูเช่นฉันนี้ กำลังทำหน้าที่หนึ่ง ที่เป็นหน้าที่อันไร้ประโยชน์เชิงทรัพย์สินเงินตรา ไร้ซึ่งเหรียญทองคล้องใจ ไร้ซึ่งคำสรรเสริญ นั้นคือเราได้ใช้ใจในการนำทาง ดั่งการปั่นจักรยานของเราท่าน เราได้ใช้ใจในการปั่นจักรยาน ค้นพบความหมายอันลึกซึ้งได้ด้วยตัวเรา และความหมายอันลึกซึ้งเช่นนี้ ข้าพเจ้ากำลังนำความมาบอกเล่าให้กับท่าน ให้เดินทางร่วมกันสร้างเมล็ดพันธ์ต้นกล้างามร่วมกัน และเมล็ดพันธ์ต้นกล้างามที่เรากำลังปลูกต้นไม้แห่งความรักอยู่นี้ คือหนึ่งชีวิตของเด็กน้อยที่มีโอกาสเข้ามาสัมพันธ์กันโดยบังเอิญ ในห้วงยามเย็นสนามบินใหม่ พิษณุโลก....
ด้วยท่วงท่าลีลาจังหวะในการเคลื่อนไหวของเด็กชายสองคน ที่ปั่นผ่านสายตาของชายวัยกลางคนเช่นฉัน ทำให้สายตาไม่คลาดเคลื่อนจากเด็กชายผู้เป็นพี่น้องที่ปั่นจักรยานเสือภูเขาผ่านลับสวนทางไปกันคนละเส้นทาง
เก็บความรู้สึกนี้ไว้อยู่ในใจ ถ้ามีโอกาสที่จะเป็นนักจักรยาน ขอเราได้พบกันอีก_________________________________________
Thanks: ฝากรูป dictionary
(น้าชาติ น.ท.ชาติชาย จันทรัตน์ ให้เกียรติปรับแต่งรองเท้าจักรยานให้เด็กชายปรมัติ สุคตินาถ)
แสดงความคิดเห็นอาจารย์น้ำอ้อย งานที่ให้ทำวันนี้
ขอบพระคุณมากครับอาจารย์น้ำอ้อย