ผมหายหน้าหายตาไปนานหลายเดือน ไปเดินหลงอยู่ในสวน ผ่านประสบการณ์น้ำท่วมสวนอยู่เป็นเดือน หลังน้ำท่วมเจอภัยแล้งดินแตกระแหงไปทั่วทั้งสวน
ที่ว่าหายไปนาน ก็ตั้งแต่ปลายเดือนสิงหาคม 2553 จนวันนี้ เพิ่งจะเข้าระบบอีกครั้งอย่างทุลักทุเล คงเป็นเพราะอายุเพิ่มขึ้นอีกปี หรือไม่ก็ระบบใหม่ยังไม่คุ้นเคยก็เป็นได้
ส่วนที่บอกว่าเดินหลงอยู่ในสวนเพราะเดือนตุลาคม 2553 ผมลงกล้วยน้ำว้าในสวนไปประมาณ 50 หลุม กว่าจะขุดหลุมปลูกกล้วยได้ขนาดนั้น ก็ลืมไปเลยที่จะเข้าระบบ กล้วยที่ลงไว้เริ่มจะโผล่ยอดใหม่ ฟ้าไม่อำนวย โชคไม่เข้าข้างมือใหม่อย่างผม 1 พฤศจิกายน 2553 พายุมาเยือนพร้อมกับน้ำท่วม ท่วมนานมากเกือบๆสองเดือน กล้วยผมยืนแช่น้ำตายไปเกือบครึ่งหนึ่ง ผมได้แต่ยืนดู ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ แต่ก็ภาวนาว่าให้น้ำแห้งเร็วๆ
กลางเดือนมกราคม 2554 น้ำเริ่มแห้ง แล้วก็แล้งมาตลอดเป็นเดือน ดินแตกระแหง กล้วยที่รอดตายจากน้ำท่วมมาเจอภัยแล้งเต็มๆ โอ้ช่างน่าสงสารต้นกล้วย แต่ภัยแล้งนั้นพอช่วยได้บ้างโดยเริ่มต้น ตักน้ำรดต้นละถังสองถังพอประทังชีวิตไปก่อน กล้วยรอดตายแต่คนรดน้ำทำท่าจะไปไม่ไหว เลยตัดสินใจวางท่อ พีวีซี ในสวนสูบน้ำจากแหล่งน้ำที่ไกลกว่าร้อยเมตร แล้วต่อสายยางลากไปรดได้ทั่วถึงเกือบทั้งสวน
จากการได้สัมผัสเหตุการณ์จริง พร้อมกับได้ลงมือทำด้วยตนเองผ่านกระบวนการคิดแล้วตัดสินใจ ลองผิดลองถูก กล้วยเริ่มงามตาเขียวสดชื่น หลังจากได้น้ำได้ปุ๋ย เห็นแล้วชื่นใจหายเหนื่อย และรู้สึกได้ว่ากล้วยเองก็มีความสุขเช่นกัน แล้ววันนี้พอจะมีเวลากลับมานั่งหน้าจออีกครั้งหนึ่ง
ยังคิดถึงทุกๆคน ที่นี่เสน่ห์แรงจริงๆ
