รู้จักตัวตน
เมื่อคนเราปักใจว่า “ฉันเป็นคนเช่นนี้” ตามความเคยชินโดยเรียนรู้เอาจากประสบการณ์ในอดีตทั้งที่ถูกใจและไม่ถูกใจ ตัวเอก (primary self) ของเราก็เป็นเช่นนั้น และเมื่อเราปักใจเช่นไร เราก็ถอดทิ้งใจของเราด้านตรงกันข้ามไปให้กลายเป็น ตัวตนที่ถูกทิ้ง (disowned self) เสมอ ๆ
เราสามารถรู้จักว่าตัวเอกของเราเป็นคนเช่นไรได้โดยดูจากตัวตนที่ถูกทิ้งของเราควบคู่กันไป เราจะรู้จักตัวตนที่เราทิ้งไปได้ต่อเมื่อรู้จักสังเกตว่า เราพิพากษาใครต่อใครทั้งทางลบหรือทางบวกอย่างรุนแรง เรามีใจปฏิพัทธ์หรือปฏิปักษ์กับใครอย่างชัดเจนอยู่ในเนื้อในตัวเราอย่างไร คนที่เราพิพากษาหรือมีปฏิกิริยาด้วยนั้นต่างก็มีบุคลิกและคุณสมบัติของตัวตนที่ถูกทิ้งของเราอยู่อย่างแนบเนียน ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่ เห็นคล้อยตามหรือไม่ก็ตาม ทั้งเราทั้งเขาต่างเป็น “คนละคู่เดียวกัน” อย่างแยกกันไม่ออก เหมือนสองด้านของเหรียญเดียวกัน
สำหรับคนที่ปักใจว่า คนเราต้องรู้จักปล่อยวาง ไม่ควรยึดถืออะไรต่อมิอะไรมาเป็นของเรา ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สิน ชื่อเสียงหรือการยกย่อง ย่อมมองเห็นคนที่ปรารถนาไขว่คว้า และพยายามอย่างยิ่งให้ได้มาในสิ่งที่ตนกำลังละวางนั้นช่างเป็นคน”ละโมบ” กอบโกยเอาเสียเลย เมื่อเราตัดสินว่าเขาเป็นคน “ละโมบ” ก็เหมือนเข็มทิศชี้ทางบอกว่า เรากำลังละโมบไม่เป็นเสียแล้วก็เป็นได้
เป็นไปได้ไหมว่า คุณ “ละวาง” ปักใจว่า คนเราต้องไม่อยากครอบครอง ด้วยภูมิหลังเจ็บปวดหรืออับอาย เห็นใครที่ใกล้ชิดเป็นทุกข์ และ/ หรือทำให้คนอื่นเป็นทุกข์ด้วยอาการอยากมีอยากเป็นเจ้าของ อดีตที่คุณ “ละวาง” เห็นใครต่อใครที่เป็นคุณ “ละโมบ” เป็นเดือดเป็นร้อน คุณ “ละวาง” จึงอัปเปหิคุณ “ละโมบ” ออกจากชีวิตไปเลย และทนไม่ได้นัก เมื่อเห็นใครอีกสักคนหรือหลายๆ คน เดินเข้ามาเป็น คุณ “ละโมบ” ต่อหน้าต่อตาเราอีกครั้ง
