เด็กป.1/1ผาผึ้ง

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่แสนจะเหนื่อยล้า

ทุกสัปดาห์จะต้องสอนวันพฤหัสและศุกร์เกือบเต็มวัน (ว่าง คาบเดียว)

ซึ่งกว่าจะมาถึงสองวันนี้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ  สอนเด็กม้ง(สองภาษา(ไทย-ม้ง))ป.1/1

ที่แสนจะซนและมึน ไม่ค่อยจะฟัง  จะเล่นอย่างเดียว  เวลาจะพูดคุยด้วย

ต้องใช้เทคนิคและพลังเสียงประกอบกัน  บางทีจะขึ้นต้นด้วย                                 

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..."หรือ  "เอ้าเรามาเล่นเกมกัน"  ก็ยังไม่วาย

ใน36 คนทั้งห้องต้องมีเสียงคุยด้วยภาษาม้งแทรกออกมา

ครูคนเดียวบางทีถ้าสอนติดต่อกันเป็นเวลานานก็ไม่ไหว

เนื้อหาที่ต้องให้รู้เรื่องตามที่กระทรวงกำหนดก็มากมาย

ล้วนแต่เป็นเรื่องที่เขาไม่เข้าใจ จะปรับให้เข้ากับตัวเค้าก็ยากเย็น

ตัวอย่างเช่น  หน้าที่ของชาวพุทธที่ดี  เอ๊ะ!ในหมู่บ้านไม่มีวัด

ไม่มีพระให้เห็น ถ้าใครไม่เคยไปตลาดเลยก็จะนึกไม่ได้

(ส่วนใหญ่ก็อยู่แต่บ้านเพราะยังเล็กอยู่) บางวันต้องใช้วิธีพาออกพื้นที่

อย่างเช่นวันนี้ก็พาไปอาบน้ำที่คลองใกล้โรงเรียน

พาไปดูโลกภายนอก แหล่งเรียนรู้ที่คุ้นเคยกับชีวิตประจำวัน

ไปเล่นขายของ  ไปทำงานศิลปะจากก้อนหิน

ก็ยังมีกลุ่มเจ้าดื้อไปขว้างรังผึ้งเล่นจนโดนผึ้งต่อยกลับมาอีก

ยังมีการมาบอกครูว่า  รังผึ้งอร่อยอร่อย  ครูก็รู้นะ  แต่ว่าตัวเท่าหนูยังไม่สามารถหรอก

พยายามกันจริง  ครูสิจะแย่เดี๋ยวพ่อแม่เธอมาต่อว่าครูจะบอกอย่างไรดี

แต่ก็น่ารักดีนะ  ก็เด็กซนคือเด็กฉลาดนี่นา  เต็มที่เลยลูก

พอดีวันนี้พระพิรุณมาช่วยไว้ทันก่อนที่จะโดนผึ้งต่อยกันมากไปกว่านี้

ทั้งเด็กทั้งครูก็รีบจ้ำอ้าว หอบก้อนหินกลับไปทำที่ห้องเรียนต่อ

ก่อนกลับบ้านก็ตบท้ายด้วยเกมแข่งกันเขียนตัวเลข ระหว่างฝ่ายชายและฝ่ายหญิง

ก็ขับเคี่ยวกันน่าดู  แต่ผลก็เสมอกันไปตามระเบียบ 

ช่วงเย็นครูก็มีประชุมกับกรรมการสถานศึกษาช่วงห้าโมงเย็น

ประเด็นหลักก็เป็นการหารือโครงการเรียนฟรี 15 ปีกว่าจะเสร็จก็เกือบสองทุ่ม

เข้าบ้านแล้วก็มานั่งออกข้อสอบปลายภาคต่อ  แต่ก็ต้องเก็บพลังไว้

สำหรับพรุ่งนี้เพราะคงต้องสอนเต็มวันอีกแน่ๆ

เพราะมีสอบ Las ป.2/ป.5/ม.2  ครูไปเป็นกรรมการคุมสอบโรงเรียนอื่นซะ

ครึ่งโรงเรียน  เอาละวัยกำลังทำงานนี่นา  เค้าว่ากันว่า  "งานครู"

เป็นงานที่สร้างบุญกุศลได้ดีที่สุด  จงภาคภูมิใจเถิด "ครูไทย"