สวัสดีทุกท่านครับ ลุงชาติเป็นสมาชิกใหม่ที่ได้มีโอกาสเข้ามาสัมผัสกลิ่นไอของสังคมในยุคดิจิตอลแบบนี้ ยอมรับว่ายังเป็นเรื่องที่ใหม่และแปลกในชีวิตที่คนในวัยเกษียณมาเริ่มศึกษาหาประสบการณ์หลายๆอย่างในรูปแบบของดิจิตอล ขอแนะนำตัวคร่าวๆไว้ก่อนนะครับ......

 เคยเป็นมนุษย์โรงงาน  

 เคยทำงานด้านออกแบบ 

 เคยทำกิจการเล็กๆของตัวเอง

 ตอนนี้อายุมากแล้วหันมาหาความสุขกับการถ่ายภาพ ตบแต่งภาพ

 ตอนนี้ตั้งใจทำทุกอย่างในนี้ให้เป็นความรู้สาธารณะโดยหวังว่า....
 ....จะเป็นประโยชน์ต่อไครซักคนก็สุขใจแล้ว...

 

 

 

      สมัยที่ผมยังหนุ่ม ถ่ายภาพเป็นใหม่ๆ ผมถ่ายภาพมันทุกอย่างที่คิดว่ามันจะสวย พอหมดม้วนก็ส่งไปล้างแล้วปริ้นท์มาดู ในม้วนนึงได้ภาพที่เราคิดว่าดีแล้วไม่กี่ภาพ นอกนั้นทิ้งถังขยะ ดูภาพที่เราคิดว่าดีนั้นเมื่อไรก็มีความสุขทุกครั้ง เพราะมันเป็นภาพที่เราอยากถ่าย เราไปถ่ายเพราะเราชอบ ใครไม่ชอบก็เรื่องของเขาปะไร แต่ก็ไม่ได้มองข้ามว่าทำไมเขาไม่ชอบ บางคนชอบไม่เหมือนกัน มีเหตุผลแตกต่างกันได้มากมาย เราก็เก็บมาศึกษาด้วยว่าทำไมเขาชอบภาพอีกแบบ

 

 

  

 

 

    พออายุมากขึ้น ประสบการณ์ที่เก็บเกี่ยวไว้มากขึ้นด้วย ผมก็ยังถ่ายภาพทุกภาพที่อยากถ่าย เอาใจใส่กับรายละเอียดของภาพมากขึ้น เริ่มมองภาพของผู้อื่นมากขึ้นโดยเฉพาะภาพที่เราถูกใจจะมองแล้วคิดว่าเขาถ่ายมาอย่างไร เขาใช้แสงและเงาในทิศทางแบบได มีอะไรในภาพที่มันสะดุดตาหรือเขาวางองค์ประกอบภาพอย่างไร แบบนี้เป็นต้น (มันเป็นทฤษฎีพื้นฐานที่เชื่อว่าหลายคนก็คงรู้แล้ว) เมื่อมองภาพเหล่านั้นแล้ว ผมก็พยายามหาโอกาสถ่ายภาพแบบนั้น ไม่ได้หมายถึงก้อปภาพ แต่เป็นการเรียนรู้ว่าจะถ่ายยังไงให้สวย ให้ภาพดูมีมิติ ให้จุดเด่นในภาพลอยมาเตะลูกตาคนดูภาพ....ฮ่า..ฮ่า...ยากชิบบบ......

 

 

  

 

   ภาพนี้ผมตั้งกล้องถ่ายภาพคล่อมมาสองภาพ ภาพแรกถ่ายให้อันเดอร์มากๆให้มองเห็นแค่เส้นดำๆของประตูเหล็ก ให้รายละเอียดของภาพที่อยู่นอกประตูเห็นน้อยที่สุด อีกภาพนึงถ่ายให้สว่างขึ้นมาอีกนิดให้เห็นรายละเอียดของตัวคนบ้างแต่ก็ยัง ให้อันเดอร์อยู่ ตั้งแฟลชแยกเอาไว้ในมุมที่มองไม่เห็นในเฟรม หันแฟลชให้ฉายแสงเฉพาะส่วนที่ต้องการ ให้ดูเป็นแสงคล้ายสปอตไล้ท์ส่องกระทบที่ตัวคนเปิดรายละเอียดเฉพาะบางส่วนครับ แล้วนำภาพทั้งสองมาผสมกันในPS แล้วสร้างแสงด้วยPSให้ดูเป็นแสงที่สาดส่องเป็นลำผ่านตัวคนและประตูเหล็ก

 

 

 

  

    ในยุคปัจจุบัน ผมออกไปถ่ายภาพทุกภาพที่อยากถ่าย เอาจิตใจที่สนุกกับการถ่ายภาพติดตัวไปด้วยทุกครั้ง ผมมักจะถ่ายภาพไปเฮฮาไป(ถ้ามีเพื่อนร่วมไปด้วย) แม้ว่าผมจะเคยมีผลประโยชน์กับภาพถ่ายในเชิงธุรกิจ แต่ผมไม่ได้ถ่ายภาพแบบทำธุรกิจ ใครจะว่าเชยว่าโง่ก็ช่าง..... มันเป็นธุรกิจพอเพียงที่ผมพอใจ ผมถ่ายภาพแบบตั้งใจถ่ายแต่ไม่ได้เครียดแบบถ่ายไปขมวดคิ้วไป ถ่ายให้ดีที่สุดในเวลานั้นก่อน ถ้ายังไม่ดีพอมาต่อในคอมพ์ก็ยังไหว....ก็นี่มันยุคดิจิตอลแล้วน๊า....

 

 

  

 


  

   ภาพนี้ผมใช้รีโมทสั่งงานกล้องและแฟลชครับ โดยคำนวณตั้งชดเชยแสงแฟลชให้ปล่อยแสงพอดีตามต้องการ ใช้มือขวาถือแฟลชไว้หันหน้าแฟลชไปตรงทิศทางที่ต้องการ มือซ้ายถือรีโมทซ่อนไว้ กดถ่ายภาพเมื่อจัดอะไรเรียบร้อยแล้ว ภาพนี้ต้องการให้แฟลชเปิดรายละเอียดเฉพาะส่วนที่ต้องการเปิดเผยเท่านั้น

 

 

 

   

     ความคิดผมเป็นมาแบบนี้ ผมปฏิบัติมาแบบนี้ อะไรบางอย่างมันอาจทำได้ไม่เหมือนกัน แต่ผมเชื่อว่าคนที่ตั้งใจทำอะไรจริงจังน่าจะมีโอกาสประสบผลสำเร็จ ขอบอกตามตรงเลยนะ ผมเริ่มถ่ายภาพจากผู้ที่ไม่มีความรู้ทางนี้มาก่อน ไม่มีโอกาสได้เข้าคอร์สอบรมอะไรเลย แอบเรียนแอบศึกษาเอาเองตามที่เล่ามา อาศัยจิตใจที่รักในการถ่ายภาพ และผมสนุกกับมัน......

 

 

  

 

  

   ภาพนี้เป็นภาพของลุงชาติในมุมที่มืดตึ๊ดตื๋อ ใช้กล้องสองตัว ตัวนึงใช้ถ่ายภาพ อีกตัวนึงเอามาเสียบแฟลชแล้วประกอบในการแสดง 

  

 

  

ขอให้คุณและทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านมีความสุขและสนุกกับการถ่ายภาพครับ