ในฐานะพุทธศาสนิกชน สิ่งที่ทำได้อีกด้านคือช่วยเป็นธุระ ติดตามช่วยเหลือเป็นกำลังสนับสนุน และได้เรียนรู้ว่ายังมีอีกหลายมุมของสังคม มีผู้เสียสละ มีจิตสาธารณะ เสมือนผู้ปิดทองหลังพระ อีกมากมาย

เยี่ยมพระธรรมจาริกภาคสนาม 2: ต้องแวะกำแพงเพชร

 ออกจากภาคใต้ 5 คันรถ  พร้อมไข่เค็มไชยาท่วมรถปิกอัพ  มาม่าและอื่นๆ  ขนมปังชนิดต่างๆ ของร้านแม่เน้ยที่ถวายให้ท่านเจ้าคณะภาค16 เสมอมา ไม่ว่าท่านจะเอาของไปช่วยใครที่ใหนเมื่อใด ไม่เคยขาดศรัทธาเลย เสื้อผ้า เด็ก ผู้ใหญ่ ผ้าห่มเต็มทุกคันรถ สู่วัดเบญจมบพิตร ค้างคืนแรก  เช้ามืดตั้งขบวนเสร็จได้ฤกษ์ตีสามออกรถเดินทางจากกทม.สู่อมก๋อย

 

 รถของวัดเบญจมบพิตรเป็นคันนำก่อนทุกคันคิดต่อกันด้วยวิทยุสื่อสารตลอด รถคันของmeepole คนขับทันสมัยหายห่วงติดตั้ง GPS ตรวจสอบเส้นทาง เราแค่นั่งดูภาพเส้นทางเปลี่ยนทิศตีลังกาไปมาก็สนุกดี บางทีคนขับก็ไม่เชื่อมันนะ สมองกลยังไงสุดท้ายก็แพ้สมองคน แวะนครสวรรค์จะให้พระแต่ละรูปท่านฉันอาหารเช้า ไปสองปั๊มไม่มีร้านอาหารเปิดบริการเพราะเช้าเกินไป จริงๆรถเรามีพวกแซนวิช เดนิช พายแต่ท่านๆไม่ถนัด พระอาจารย์ (เจ้าคณะภาค16) ท่านฉันได้แต่ไม่ยอมฉัน บอกจะฉันพร้อมกับพระอื่นๆ มองสองข้างทางจน ไกล้07.30 ในที่สุดต้องติดต่อกับคณะจากวัดปากน้ำที่นัดเจอกันว่าจะเลยไปฉันกับคณะของวัดปากน้ำที่มารอก่อนหน้าแล้ว ที่วัดสังฆานุภาพ อ.โกสัมพี  กำแพงเพชร พร้อมพลขับ (พลขับชุดนี้ทั้งหมดเป็นผู้ชำนาญการขับขึ้นลงเขา ทางโค้งหักมาแล้วทั้งสิ้น ดังนั้นไม่ต้องห่วง เติมพลังงานในกระเพาะให้เต็มที่เป็นพอ)

 ทักทาย ต้อนรับ

 แนวกุฏิ

เช้านี้เลยได้ข้าวต้ม ผัดผักบุ้ง ไข่เจียว หมูทอด ปลาทูเค็ม (หอมดี) ข้าวโพด อิ่มอร่อย  แล้วเริ่มบันทึก

วัดนี้สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์เจ้าคณะใหญ่หนเหนือประธานคณะพระธรรมจาริก เป็นผู้อุปถัมถ์การสร้าง  เพิ่งเริ่มพัฒนา เนื้อที่ 90 ไร่ มีพระแวะเวียนกันมาดูแล กำลังก่อสร้างเรื่อยๆ มีเจดีย์สวยงามที่สร้างเสร็จแต่ยังไม่สมบูรณ์

 เจดีย์ที่กำลังสร้าง

 เก็บตกบรรยากาศในวัด

หลังจากทุกรูป/คนเสร็จก็ตั้งขบวนเพิ่มเป็น 8 คัน จากวัดปากน้ำภาษีเจริญ (2 คัน)

 ตั้งแถวตามลำดับ

08.45 ออกเดินทางต่อไปตาก ตามทางหลวงหมายเลข 1 ประมาณ 09.30 แวะเติมน้ำมันที่ปั้มเชลล์แม่บอน พระท่านก็แวะร้านกาแฟส่วนเราเดินไปร้านชื่อ “บ้านขนม OTOP” เพื่อมองหาน้ำร้อนมาเติมในกระติกเล็กขนาด 250cc แค่แก้วกาแฟสองแก้ว ก็เห็นที่ร้านนี้มีกาต้มน้ำร้อนตั้งหน้าเคาท์เตอร์ดีใจมาก แวะเข้าไปขอน้ำร้อน คำตอบคือ เธอบอกด้วยหน้าตาเฉยมากว่า

“ไปขอที่ร้านกาแฟข้างๆ”

ฟังแล้วสะดุ้งโหยง ไอหยาแบบนี้ยังมีอีก ใจเป็นทะเลทรายเลย ไม่เข้าใจจริงๆ แค่น้ำร้อนให้คนเดินทาง  รู้สึกสงสารเธอนะ ว่าโอกาสทำทานแก่ผู้เดินทางมารอตรงหน้ากลับละโอกาสเสียได้ เลยไม่พูดอะไรนอกจาก" ค่ะ ขอบคุณ" (ที่แนะนำ) แล้วเดินไปร้านกาแฟด้วยความไม่แน่ใจแล้วว่าจะได้น้ำร้อน เพราะเขาเป็นร้านขายกาแฟที่ต้องการน้ำร้อนไว้บริการ พระในขณะนี้ ก็เลยถามไปแบบไม่ตั้งความหวังว่าจะได้ แต่หนูๆในร้านกลับตอบว่า"ได้ค่ะ" แล้วก็เติมน้ำร้อนใส่กระบอกเล็กๆให้  เฮ้อ! ยังพอมีบุญสะสมบ้างซิน่า !

เดินทางต่อ............