เมื่อวานนี้ ประกาศผลสอบโอลิมปิกนครสวรรค์ ตอนค่ำ
บ้านในต่างจังหวัดก็รอลุ้นผลกันทางหน้าจอ แบบจดจ่อ แล้วก็มาถึงเวลาหกโมงเย็น คุณแม่ของหยกก็โทรมาบอกว่า ผลสอบออกแล้วนะ เค้าว่า สอบได้น่ะ
ความรู้สึกระคนมากเลย หากดีใจไปเลยข้อมูลผิดก็จะเสียความรู้สึก
จึงเกิดเหตุการณ์การโทรกันแบบสนั่นเมือง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตามใจจินตนาการ ซึ่งต้นทางก็มาจากหลากหลาย ทั้งผู้ปกครอง เพื่อนๆ ของลูก เป็นบรรยากาศที่คิดว่า หาได้ยากก็ว่าได้
สุดท้ายก็ได้ข้อมูลจากเน็ต ยืนยัน ความถูกต้องของข้อมูล
ความปิติของคนสมหวังก็พลั่งพลู มากมาย ทำอะไรไม่ถูก อยากตะโกนก็ใช่
เมื่อสอบถามเพื่อนๆ หลายคนก็ไม่มีชื่อ ผิดหวัง สอบเข้าไม่ได้..
แล้วคนที่ผิดหวังล่ะ เขาคงจะรู้สึกหน้ามือเป็นหลังมือเชียวแหละ
มันเป็นอะไรที่บอกไม่ถูกนะ อย่างหนึ่งที่สำคัญก็คือ สติ
ความรู้ตัวตลอดเวลา ว่าเราทำอะไร มาอย่างไร ผลเป็นอย่างไร จะทำอย่างไรต่อ
แบบนี้น่าที่จะช่วยได้ดี คิดว่าคงไม่มีวิธีอื่น ทางเดียวก็คือ
สู้ต่อไป มีกำลังใจ ไม่ท้อ คราวหน้าคงเป็นวันของเรา
ทำใจสบายๆ แล้วสู้ต่อไปนะ.. ยังมีโอกาสอีกมาก
