เคยบ้างไหมในบางครั้ง...เหนื่อยล้ากับชีวิต

       วันนี้ผู้เขียนขออ้างคำสอนของหลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน พระอรหันต์ของชาวอุดรฯ ถ้าเราท่านทั้งหลายได้พิจารณา โดยใช้หลักโยนิโสมนสิการ อย่างละเอียด    ถี่ถ้วนแล้ว จะเห็นได้ว่าชีวิตคนเราก็ไม่มีอะไรมากมาย วนเวียนทุกข์สุขสลับกันไป เหนื่อยล้าในบางครั้ง พอมีกำลังใจก็ลุกขึ้นมาใหม่เฉกนี้เรื่อยไป

        ท่านหลวงตาฯเคยสอนว่า "เหตุที่เราท่านทั้งหลายเป็นเช่นนี้ก็ด้วยมัวยึดมั่นถือมั่นจนกลายเป็นภูเขาทั้งลูก ทับถมจิตใจให้ได้รับความเดือดร้อนวุ่นวาย หาความสงบสบายใจไม่ได้ ก็เนื่องจากสัญญาความสำคัญมั่นหมาย ยกสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาเป็นตนโดยไม่ทราบสิ่งเหล่านนี้เป็นภูเขาทั้งลูกนั่นเอง ใจจึงหาเวลาจะขยับขยายตัวออกจากความทุกข์ ความร้อนภายในใจไม่ได้เนื่องจากตัวได้นำสิ่งเหล่านี้แบกไว้บนบ่า คือ บนดวงใจเสมอ"

         จริงๆแล้วเราท่านควรจะชินความทุกข์ลำบากภายในจิตได้แล้ว เพราะมันวนเวียนมาถามข่าวคราวเราท่านอยู่เป็นนิตย์...แล้วเราทำไมไม่ชินล่ะ? เราท่านจะพบคำตอบนี้ก็ต่อเมื่ออายุปาเข้าไปครึ่งค่อนคนแล้วล่ะ แต่ถึงขณะนั้นก็มีบ้างใครบางคนที่ยังไม่ชินรับมือกับความทุกข์ในจิต

         ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่การไม่ยึดมั่นถือมั่น หมั่นสร้างความหนักหน่วงให้ใจ  นั่นเอง...เริ่มหายเหนื่อยแล้วใช่ไหมคะ