นิยายเรื่องนี้เขียนที่ "เมืองพระอินทร์"มันมีตัวละครที่เล่นกันแบบไม่มีบทไม่มีตอนรู้สึกว่าผู้กำกับก็ไม่มี...ตัวละครเหล่านี้คือ แพะ แกะแลนก...เราขึ้นต้น..ว่า
...หากเราจับแพะมาชนแกะจะเกิดอะไรขึ้น.......เจ้านกที่บินผ่านมา มันคงยิ้มเยาะ"หล่อน" รำพึงกับตัวเอง..ใจวิ่งอย่างร่าเริงไปกับเสียงเพลงที่ดังลึกๆอยู่ภายใน..." โอ้นกน้อย..โผบินโบก..พออับโชค..ตกลงกลางทะเลใจ.."หล่อน" จำไม่ได้ว่าใครแต่งเพลงนี้ขึ้นมาร้องหากคนร้องจะชื่อเพชรรึเปล่าก็ไม่แน่ใจอีกเอาเป็นว่า..ชั่งหัวมัน..เพราะหล่อนชอบซ้ะจนมันติดอยู่ในความทรงจำยังกับขนมตังเมที่ชอบติดฟันเวลาเคี้ยวอะไรอย่างนั้น..." หล่อน" คงจะวิ่งต่อไปในทะเลของความนึกคิด..ฤา..อ้าขาผวาปีก..โบกบินดังเช่นนก..รึจะดีด..จะดิ้นอยู่บนแผ่นพสุธาดังแพะถูกจับมาชนแกะ...
..(เมื่อตอนตีสี่กว่ามีความคิด..เลยลุกขึ้นมาเขียน"เพื่อผู้อ่านจะได้มีความคิด วิจารณ์เล่นกันให้มันส์"ปากกา"..เจ้าค่ะ)...
บทจบ..ของนิยายเรื่องนี้...คือ..ดวงอาทิตย์ดวงกลมโตแดงจ้ากะเกียกตะกายตัวเองให้ทอแสงจากกลุ่มหมอกควันที่สะสมกันอยู่..หนาขึ้นๆทุกที..มันมาจากเมืองเทพ..และปกคลุมอยู่ทั่วเมืองอินทร์...มันคงจะจบเหมือนกันทุกวัน..ตะวันเหนื่อบนักตอน..เย็นย่ำ..ทิ้งแสงแดงเรื่อจับฟ้ารีบพาตัวเองหลบกำแพงโรงงาน.."ที่หล่อนนั่งมองอยู่"...ย่ำสนธยากับดุเหว่าแว่วหวาน..ดุจความเร่าร้อนในตัวตน...สิ้นคิดเมื่ออยู่บนหนทางมรณา...
