การสื่อสารประชาสัมพันธ์มีผลอย่างสูงต่อการตัดสินใจเลือก

       เมื่อครั้งที่สอบโควตา มหาวิทยาลัยขอนแก่น ไม่ติดคณะสาธารณสุขศาสตร์ ที่ดิฉันกล่าวในตอนที่ 1 ก็คงจะเป็นข้อกังขาในใจอยู่ตลอด ว่า ทำไม? ถึงสอบไม่ได้ในสิ่งที่ตั้งใจ     แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป   ในช่วงที่เอ็นทรานส์ ดิฉันก็สมัครสอบพยาบาลทุนของสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่นด้วย     ความชื่นชมในความงามของชุดสีขาวบริสุทธิ์  ประกอบกับที่  พี่สาวดิฉันเองก็เรียนพยาบาลและได้ทุนสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น  ได้รับรู้เรื่องราวของพยาบาลที่เรียนหนัก  ต้องมีความอดทนสูง   แต่สิ่งดีๆที่ประทับใจมีมากกว่า    เช่น  พี่ดิฉันซึ่งขณะนั้นเป็นนักศึกษาพยาบาลเรียนที่วิทยาลัยพยาบาลนครราชสีมา  ขณะเดินทางกลับมาเยี่ยมบ้านที่ขอนแก่น ได้ช่วย คุณแม่ท้องแก่ทำคลอดลูกบนรถโดยสารประจำทาง      จำได้ไม่ลืมว่าพี่สาวเขาได้คะแนนจากอาจารย์เต็มในการฝึกห้องคลอด        นอกจากนี้ จะได้รับทุนในการเรียนตลอดหลักสูตร    มีหอพักให้อยู่  มีอาหารครบ 3 มื้อ  มีชุดให้     ถ้าดิฉันต้องเรียนมหาวิทยาลัยค่าใช้จ่ายจะสูง เพราะพ่อกับแม่ดิฉันต้องรับภาระลูกเรียนพร้อมกันถึง 4 คน    สมัยนั้นไม่มีกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษา  มีแต่กองทุนพ่อและแม่ที่กู้จากที่ไหนไม่ทราบ    ถือเป็นนโยบายที่ช่วยพัฒนาคนไทยและแก้ปัญหาการกู้ยืมนอกระบบได้ส่วนหนึ่ง   และที่สำคัญ  ต้องบอกได้เลยว่า  การสื่อสารประชาสัมพันธ์มีผลอย่างสูงต่อการตัดสินใจเลือก    ต้องขออนุญาตเอ่ยนามบุคคลท่านหนึ่ง  ท่านนับเป็นตัวแบบของดิฉันในการเรียนรู้การพูดเพื่อโน้มน้าวจิตใจอันนี้เอาไว้เล่าในตอนอื่น คุณสันติภาพ วงศ์สิริ  ปัจจุบันท่านเกษียณไปแล้ว  ท่านเป็นหัวหน้างานพัฒนาบุคลากร  สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดขอนแก่น(สสจ.ขก.)  สมัยนั้น เวลาประกาศผลการสอบทุกปี ท่านก็จะอ่านชื่อคนที่สอบติดให้ได้ยิน       ต้องบอกว่าเมื่อ ปี พ.ศ. 2529 ประชากรจังหวัดขอนแก่นไม่มากเท่าปัจจุบัน  อาคารบ้านเรือนปลูกอยู่ห่างๆ  ตรงข้าม สสจ.ขก เป็นเรือนจำ ที่ว่างเยอะ เสียงประกาศดังไปถึงบ้านดิฉันทุกปี (สร้างความภาคภูมิใจให้กับคนที่สอบติดมาก) ดิฉันถึงแม้จะสอบติดพยาบาลเทคนิค (เรียนหลักสูตร 2 ปี  แบบเร่งรัด เพื่อแก้ไขปัญหาขาดแคลนบุคลากรพยาบาล ปัจจุบันได้กระทรวงได้สนับสนุนให้เรียนต่อเนื่องเป็นพยาบาลวิชาชีพ)   แต่ก็ปลื้ม   เพราะก้าวย่างในทางเดินของดิฉันก็มุ่งไปสู่การเป็นข้าราชการ ดังเช่นบิดามารดา ณ ขณะนั้น  

       เอาละสิ เส้นทางของดิฉันเริ่มจะเด่นชัดขึ้น แต่ก็ยังไม่ใช่สาธารณสุข  ดิฉันต้องเรียนรู้อีกตั้งมากมายในเส้นทางที่จะเป็น ตัวตนที่เป็นอยู่ ณ ปัจจุบัน