กิจกรรมเริ่มต้นที่การเตรียมความพร้อมของนักเรียนโดยการฝึกสมาธิ “เกมโหด”  เป็นเครื่องมือการนับเลขของนักเรียน  ยังพบความปั่นปวนไร้ระเบียบวินัยพอสมควร  ตามประสาของนักเรียนวัยนี้  ผลการจัดกิจกรรมผ่านไป ๓๐ นาทีปรากฏว่า “นักเรียนยังไม่สามารถนับเลข ๑ – ๑๐๐  ได้”  จึงพักไว้ก่อน 

           สาเหตุที่นักเรียนนับเลขไม่ได้เนื่องจากนักเรียนยังไม่มีสมาธิ  ตื่นเต้น  หัวเราะเพื่อนที่นับผิด  บางคนนับช้า  บางคนนับเบา ๆ  บางคนตะโกนหรือสะกิดบอกเพื่อน  ทำให้เพื่อนสับสนไปด้วย และยังไม่คุ้นเคยกับวิทยากร นักเรียนหลายคนไม่เคยนับเลขผิดเลย  แต่หลายคนยังผิดซ้ำซาก

            การแบ่งกลุ่มโดยครูเมธ์ใช้กิจกรรมเกม   ได้กลุ่มนักเรียนจำนวน  ๕ กลุ่ม ๆ ละ ๘ คน  คละกันระหว่างนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๑ และ ๒ มีครูประจำ ๑ ท่าน แต่ละกลุ่มต้องเรียนรู้ “ขั้นนำของทักษะการตั้งคำถาม”  โดยหนานเกียรติและท่านวอญ่า  จัดกิจกรรมให้นักเรียนไปสัมภาษณ์ครูประจำกลุ่มในเวลา ๓๐ นาที

           นักเรียนได้เล่นเกมโหดอีกครั้งหนึ่ง  สังเกตว่านักเรียนมีพฤติกรรมค่อนข้างเงียบลงกว่าครั้งแรกใช้เวลาอีก ๓๐ นาที  ทีแรกเข้าใจว่าผ่านแล้ว ปรากฏว่าน้องออโต้  หลานชายอายุ ๘ ขวบที่ติดตามไปด้วยประท้วงว่า “คุณครูเมธ์ครับไม่มีการนับเลข ๙๘  ข้ามไป ๙๙ เลยครับ”

           ภายหลังจึงให้นักเรียนถอดบทเรียนร่วมกันว่า “ทำไมจึงนับเลขไม่จบ”  นักเรียนได้แสดงความคิดเห็นและสรุปว่า “ขอนับใหม่”  โดยจะต้องมีพฤติกรรม “ไม่ส่งเสียงดัง  นับในใจตามเพื่อน  ไม่สะกิดบอก ไม่หัวเราะเยาะเพื่อน  นับเสียงดังให้เพื่อนทั้งกลุ่มได้ยิน  และมีสมาธิ”  นักเรียนจึงนับอีกครั้งภายใน ๑๗ นาที

           ระหว่างกิจกรรมจะมีการแจกรางวัลให้แก่นักเรียนที่มีความสามารถในการกล้าแสดงออก  รางวัลได้แก่เสื้อกันหนาว เป้ใส่หนังสือ เต้นท์  ถุงนอน ผ้าห่ม  ผ้าเช็ดตัว  ผ้าขนหนู  สมุด ปากกา  ตุ๊กตา  เสื้อยืด  ปฏิทิน  ขนม  ฯลฯ  ทำให้นักเรียนมีความมั่นใจในการกล้าแสดงออกมากขึ้น  รางวัลที่จัดให้มีทั้งรางวัลเดี่ยวและรางวัลกลุ่ม

           นักเรียนมีความสนใจเรียนรู้ “ทักษะการตั้งคำถาม”  มากมีการจดบันทึก ไม่แสดงอาการเบื่อหน่ายหรือหาวนอน  ใฝ่เรียนใฝ่รู้และสามารถถามในเรื่องที่สงสัย  ร่วมกิจกรรมอย่างมีความสุข  และนัดหมายการไปเรียนรู้เรื่องราวที่สำคัญในชุมชนบ้านเปียงซ้อต่อไป

          ภาพงดงามท่ามกลางอากาศหนาวเย็นในเวลากลางคืนของคืนแรก  ผู้อำนวยการโรงเรียนและคณะครูให้การดูแลพวกเรา  ซึ่งเป็นความประทับใจและซาบซึ้งที่สุด คุณครูผู้ชายจะนำเตาใส่ถ่านมาตั้งไว้ให้ผิงใต้โต๊ะ  สิ่งที่อยากจะบอกอีกประการหนึ่งคือ “ไม่ว่าจะวางโน้ตบุคไว้ส่วนไหนของโรงเรียน  สัญญาณ wireless จากดาวเทียมสัญญาณสุดยอดทีเดียว  ใช้งานได้ดีไม่ต่างกับที่บ้านเลย” พวกเราแต่ละคนไม่อยากจะเข้านอนเพราะอากาศหนาวมากตามที่เล่ามาหลายตอนแล้ว

          กิจกรรมนักเรียนราบรื่น มีการเตรียมพร้อมและวางแผนมาอย่างดี ชื่นใจกับการเอาใจใส่ดูแลจากคณะครู  “หนาวกายแต่ไม่หนาวใจ”  ภาพจริงอันงดงามอีกอย่างคือทั้งครูผู้ชายและครูผู้หญิงช่วยกันเตรียม ทำอาหารอย่างร่วมมือร่วมใจ  น่ารักมาก