มาอยู่ที่นี่เหมือนกับได้ย้อนอดีตกลับไปเห็นภาพเมืองไทยที่ครั้งยังเป็น "สยามเมืองยิ้ม..."
เทคโนโลยีที่ก้าวหน้ามากขึ้น ส่งผลทำให้คน "ยิ้ม" น้อยลง
ประการหนึ่งมาจากต้องดิ้นรนขวนขวายมาหาซื้อ "เทคโนโลยี"
ประการที่สองมาจากเทคโนโลยีที่กันเราให้ออกจากคำว่า "มิตรภาพ..."
เทคโนโลยีที่เราดิ้นรนไขว่คว้า ตามความหวังที่คนขายบอกว่าจะได้รับกลับมาซึ่ง "ความสุข"
เมื่อได้สิ่งนี้ ก็ต้องหาสิ่งนั้นเพิ่ม เมื่อมีไฟฟ้าก็ต้องหาเครื่องใช้ไฟฟ้า ไม่มีก็ทุกข์ ไหนเล่าคือ "ความสุข..."
คนเราเกิดมาก็ไม่มีอะไร แต่ทำไมจึงต้องดิ้นรนขวนขวายให้ได้ ให้มี
เทคโนโลยีเป็นสิ่งที่ "จำเป็น" ต้องมีในชีวิตหรือไม่
เทคโนโลยีเป็นสิ่งที่ทำให้คนเราเดินออกห่างความจริง
ความจริงของชีวิตที่ต้องมี "มิตรภาพ..."
ภาพคนหิ้วถังปูน ห่างหายไปจากเมืองไทยมากตั้งแต่เรามีผู้บริการ "ปูนผสมเสร็จ..."
เทคโนโลยีที่ไม่พึ่งพาคน ทำให้คน "ห่าง" จากกัน
ความห่างเหิน คือ ศัตรูตัวร้ายของ "มิตรภาพ"
ครอบครัวใหญ่กลายเป็นครอบครัวย่อย ครอบครัวน้อย ๆ ที่ขาดการบ่มเพาะ ดูแล อบรม สั่งสอนจากผู้ใหญ่ใน "ครอบครัวใหญ่"
ความห่างเหินทำให้เกิด "ความเหงา"
ความเหงาทำให้คนเราจมอยู่กับ "ความคิด"
ความคิดสร้างให้เกิด "ความฝัน"
ความฝันมีทั้งฝันดี และฝันร้าย จะดีหรือร้ายขึ้นอยู่กับ "ข้อมูล (Data)" ที่รับเข้า
คนเราในสังคมที่มีเทคโนโลยี จะถูกอัดเข้าซึ่ง "ข้อมูล" ทั้งทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ
ตื่นมาก็เจอทีวี ตอนหลับก็ฟังวิทยุ อยู่บนถนนก็เจอป้ายโฆษณา คนเราจึงมักหลงว่าความฝันคือความจริง...
เทคโนโลยีอัดข้อมูลเพื่อที่จะสร้าง "ความฝัน" ให้เรา
ถ้าเราอยู่ใกล้เทคโนโลยีมาก เราก็จะมีความฝันมาก
หากอยู่ไกลเทคโนโลยี เราก็จะมีความฝันน้อย
คนที่ฝันน้อยนั่นเอง คือคนที่อยู่กับ "ความจริง..."
ชีวิตในวันนี้เป็นความจริงหรือความฝัน
อยากรู้คำตอบว่าเป็นอย่างไรนั้นต้องลองออกห่าง "เทคโนโลยี..."
ที่มาจากบันทึก ชีวิตที่เมืองลาว : เกร็ดเล็ก ๆ จากการไม่มี "ตู้เย็น..."
สู้สู้นะค่ะ