..

ลมหนาวพัดโชยเอื่อย  กองไฟน้อยที่ถ่านมอดเหลือเพียงแต่เถ้าธุลีสีหมอกวางระเกะระกะ  แสงตะวันยามเช้าทอประกายรับวันใหม่ ท้องทุ่งสีทองมองไปสุดตา  กลิ่นกองฟางคละเคล้ากับกลิ่นไอดินใกล้หนองน้ำ มะขามต้นใหญ่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงแม้กระทั่งแรงลมที่พัดผ่านหนาวหนักเพียงใด   ไผ่สีสุกกอใหญ่ประสานเสียงทักทายกระถินยอดอ่อน กลิ่นกรุ่นกองขี้ควายในคอก.. เป็นสัญญาลักษณ์ของชาวบ้านดอนธรรมดา  ที่มืออันหยาบกร้านเกี่ยวเก็บรวงข้าวยอดแล้วยอดเล่า  ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานนับสิบปี