สิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุดจะรู้ก็ต่อเมื่อมันจากเราไปแล้ว

        การปฏิบัติหน้าที่คือการปฏิบัติธรรม  วันนี้ผมรอต้อนรับ อ. พิเศษที่จะมาสอนภาษาอังกฤษแก่นิสิต ป.เอก (วัฒนธรรมศึกษา ) เมื่อท่านมาแล้วก็ทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายทุกอย่างแล้วขึ้นภูเขาเข้าสู่ที่ทำงาน  เกิดความรู้สึกชื่มชมเธอ…ผู้มาทำความสะอาดว่า…เป็นเธอแน่ ๆๆ ที่นำขวดน้ำเปล่า 3 ขวดที่ผมดื่มแล้วตั้งไว้ที่ชั้นวางสิ่งของ  เธอบรรจุน้ำดื่มมาตั้งไว้ให้ผมครับ  บางครั้งเรามักหลงลืมคนใกล้ ๆๆที่พร้อมจะช่วยเราได้ทุกอย่างในสิ่งที่ถูกต้องดีงาม        ทำให้ผมนึกถึงนิทานจีนที่ว่า…เด็กหนุ่มตามหาพระไปไกลถึงยอดเขาห่างจากบ้านซึ่งอยู่ตีนเขา  พอไปถึงก็ถามหาหลวงพ่อสมภารวัดเมื่อเจอแล้วก็เอ่ยปากขอพระสักองค์เอาไว้แหวนคอ  ท่านก็บอกว่า  คุณมีพระอยู่แล้ว  จงกลับไป  พระกำลังรอคอยการกลับมาของคุณอยู่นะ         เมื่อเขาได้ยินดังนั้นแล้วจึงลาหลวงพ่อกลับมาที่บ้าน…ก๊อก ๆๆๆๆ ผู้เปิดประตูออกมาเป็นคุณแม่นั้นเอง…กลับมาแล้วหรือลูก…หิวมั๊ย…          ลูกไม่ตอบ…แต่ค้นหาพระที่จะเอามาคล้องคอ…เมื่อค้นหาไม่พบ…นั่งคิด…หรือพระนั้นที่แท้คือแม่เราเอง…ใช่แล้ว…แม่พระของลูกนั้นเอง…          บางครั้งสิ่งที่อยู่ใกล้มักไม่เห็นชัดเหมือนเรามองปลายจมูกตนเองหรือขนตาตนเองครับ  และเรามักจะรู้ว่าสิ่งนี้มีคุณค่ามากที่สุดต่อเราก็เมื่อมันอันตรทานหายไปแล้ว ฮา ๆ เอิก ๆ           โปรดติดตามตอนต่อไป                               ด้วยความปรารถนาดี                                            จาก…umi