รับประทานข้าวก้นบาตรที่เหลือจากพระคนเดียวเงียบๆ

ถามพระเรื่องฆ่าตัวตาย-2

โสภณ  เปียสนิท

.........................................

 

                     หลังการถวายภัตตาหารเช้า 8.00 น. ซึ่งเป็นเพียงหนึ่งมื้อของสงฆ์ในสำนักสงฆ์แห่งนี้ ผมกลับลงมาที่ศาลาหลังเล็ก รับประทานข้าวก้นบาตร ที่เหลือจากพระคนเดียวเงียบๆ หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น มักจะมีหลวงพ่อหัวหน้าสงฆ์ หรือไม่ก็พระรูปใดรูปหนึ่งลงมาทักทายสนทนาธรรมด้วยความคุ้นเคย วันนี้ก็เช่นเดียวกันกับวันก่อนๆ ผมถือโอกาสนำประเด็นที่สงสัยสนทนากับท่าน

 

                   “ท่านครับ การฆ่าตัวตายเป็นบาปไหมครับ” ท่านหันกลับมามองนิ่งๆ สักครู่ แล้วเดินไปนั่งบนอาสน์สงฆ์ของท่าน “บาปมากกว่าการฆ่าคนอื่น” ท่านตอบแบบสำรวม “อ้าว....” ผมร้องด้วยความงุนงง “ฆ่าตัวเองไม่น่าบาปนะครับ ชีวิตก็ของเราเอง ตัวก็ตัวเราเอง เจ็บก็เจ็บเอง” หลวงพี่ท่านยิ้ม “ใช่ซิโยม คิดโยมก็คิดเอาเอง” แน่ะหลวงพี่ลงท้ายคำเหมือนผมเข้าให้ “ไม่ถูกหรือครับท่าน” “อาจเข้าข่าย มิจฉาทิฐิ” หลวงพี่ใช้คำแรง เพื่อตักเตือนผมให้ระมัดระวังความคิด

 

                        “ชีวิตเป็นของเรา นั่นก็จริง แต่ว่าไม่ควรลืม เรามีพ่อแม่ที่คิดถึงและห่วงใย มีญาติที่ห่วงใย หากเราตาย สัมพันธชนเหล่านั้นจะเสียใจหรือไม่ เป็นการทำให้คนอื่นเดือดร้อนหรือเปล่า ทำให้ตัวเองเดือดร้อนหรือเปล่า หรือเดือดร้อนทั้งคู่ ถ้าเดือดร้อนถือว่าผิดแล้ว” หลวงพี่กล่าวสอนเรื่อยๆ “อีกอย่างชีวิตคนอื่น สัตว์อื่น เราฆ่าด้วยเหตุผลนานาประการ เช่นการฆ่าสัตว์เป็นอาหาร ฆ่าคนอื่นด้วยความเผอเรอ บาปย่อมน้อยกว่าการฆ่าด้วยความตั้งใจ”

                       ท่านค่อยๆ สนทนาธรรมตามขั้นตอนทีละน้อย “ยังไม่ถึงการฆ่าตัวตายเอง” “ใจเย็นโยมอาจารย์ ถึงแล้ว” พระสอนยิ้มๆ ตามแบบของท่าน “คนทุกคนย่อมกลัวตาย จริงไหมโยม” ท่านโยนคำถามโครม ขณะผมกำลังคิดอะไรเพลิน “เออ....จริงครับท่าน” “สัตว์ทุกชนิดรักชีวิตเหมือนกัน แต่ที่สุดแล้วคือ คนรักชีวิตตัวเองมากที่สุด ข้อนี้จริงไหม” “จริงครับ” ผมตอบแบบไม่มีทางโต้ตอบไปทางอื่นได้