ปวดฉี่ใครว่าไม่สำคัญ.....อิๆๆๆ

                อย่างที่เคยเกริ่นนำไปก่อนหน้านี้จากบันทึกก่อนๆว่า พนักงานที่ทำงานในทะเลจะเดินทางระหว่างฝั่งกับนอกฝั่งโดยเฮลิคอปเตอร์ ซึ่งก่อนหน้านี้เครื่องบินจะมีสองขนาดคือขนาดใหญ่ (2 นักบิน 1 ผู้ช่วย 19 ผู้โดยสาร) และขนาดเล็ก (2 นักบิน 12 ผู้โดยสาร) แต่ ณ ปัจจุบันนี้ทางบริษัทเลิกใช้เครื่องบินขนาดใหญ่ไปแล้ว ก็เลยมีแต่เครื่องบินขนาดเล็กไว้บริการพนักงาน มาดูกันค่ะว่าพนักงานเดินทางกันอย่างไร

                ณ วันครบกำหนดกลับบ้านของดิฉัน พนักงานห้องวิทยุแจ้งให้ทราบว่าเฮลิคอปเตอร์ที่จะมารับกรุ๊ปของดิฉันกลับบ้านจะออกมาจากฝั่งช้ากว่ากำหนดเวลาเดิม ดิฉันมองดูนาฬิกา อืม...มีเวลาพอเหลือเฟือที่จะรับประทานอาหารกลางวันที่ทำงานก่อน หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยแล้วดิฉันก็ไม่ได้เข้าห้องน้ำ เพราะเฮลิคอปเตอร์มาลงพอดี วันนั้นดิฉันกลับบ้านกับเครื่องตัวใหญ่ค่ะ (ดังรูปแรก) และเครื่องตัวเล็ก (ดังรูปสอง) ก็บินมารับพนักงานอีกกรุ๊ปหนึ่งเป็นเที่ยวถัดไป

 

                หลังจากขึ้นเครื่องเรียบร้อยแล้ว ปกติดิฉันจะนอนหลับตลอดการเดินทางหรือไม่ก็เอาหนังสือนิยายมาอ่านฆ่าเวลาค่ะ วันนั้นดิฉันเอาหนังสือนิยายมาอ่าน พอเครื่องบินมาได้เกือบครึ่งทาง ดิฉันก็เริ่มรู้สึกปวดปัสสาวะเล็กน้อย ตายละหว่า...ห้องน้ำก็ไม่มี แต่คิดว่าอืม...ไม่เป็นไร คงทนไหว แต่พอผ่านไปได้ซักพัก มันเริ่มปวดมากขึ้น หันไปเจอผู้ช่วยประจำไฟล์บิน (Flight attendant) จึงกวักมือเรียกแกมา แล้วถามว่า “บังๆ.... (เรียกด้วยความสนิทสนม เพราะรู้จักกันมานมนานตั้งแต่สมัยดิฉันยังวัยละอ่อนเมื่อซักเกือบ 8 ปีที่แล้ว) อีกกี่นาทีเครื่องจะบินถึงฝั่งคะ?” แกตอบกลับมาว่า “เหลืออีกประมาณ 30 นาที” ดิฉันก้มมองดูนาฬิกา เฮ้อ...จะไหวมั๊ยเนี่ย เอาก็เอาวะ ก็ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นใด ต้องทนกันต่อไป ดิฉันจึงเริ่มนั่งนิ่งๆ ไม่ไหวติง เริ่มนั่งภาวนาให้เครื่องบินถึงฝั่งเร็วๆ พร้อมทั้งนั่งนับเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ผ่านไป 5 นาทีล่ะ.......ผ่านไป 10 นาทีล่ะ......ผ่านไป 15 นาทีล่ะ..........ผ่านไป 20 นาทีล่ะ...เย้ๆๆ คิดในใจว่าเหลืออีก 10 นาทีก็จะถึงฝั่งแล้ว แต่ความดีใจก็อยู่กับดิฉันได้แค่ชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น และจบลงเมื่อผู้ช่วยประจำไฟล์บินเดินเข้ามาสะกิดดิฉันแล้วบอกว่า “สงสัยเครื่องจะถึงฝั่งช้ากว่ากำหนด เนื่องจากสภาพอากาศไม่ดี จะถึงช้าไปประมาณ 10 นาที” กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด (ในใจ ทำได้แค่นี้) ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทำไมเป็นแบบนี้ ปวดฉี่จะตายอยู่แล้ว ตอนนี้ดิฉันเริ่มนั่งตัวแข็งทื่อล่ะ เพราะปวดฉี่แบบสุดๆ ประกอบกับที่นั่งตรงที่ดิฉันนั่งเป็นที่ตรงกับช่องลมพัดผ่านเข้ามาพอดี อาการปวดฉี่ (แบบสุดๆ) บวกกับลมเย็นๆ มันช่างช่วยกระตุ้นให้ปวดฉี่มากขึ้นเสียนี่กระไร ซักพักผู้ช่วยประจำไฟล์บินก็เดินเข้ามาสะกิดดิฉันอีกครั้ง แล้วชี้ชวนให้ดูด้านล่าง (เครื่องบินที่ดิฉันนั่งอยู่ บินที่ความสูง 4000 ฟุต) ซึ่งเห็นเครื่องบินตัวเล็ก (บินที่ความสูง 2000 ฟุต) บินแซงเครื่องบินของดิฉันไปหน้าตาเฉย ทั้งๆ ที่ออกตัวมาหลังไฟล์ของดิฉัน คิดในใจ (อีกแล้ว) ว่า โอ๊ย....ทำไมดิฉันไม่เป็นผู้โดยสารในเครื่องบินตัวนั้นนะ จะได้ถึงฝั่งเร็วๆ พอบินมาได้ซักพัก ว้าววววววววววววววววว....มองเห็นฝั่งไกลๆ ล่ะ น้ำตาแทบไหลพราก เหมือนเห็นสวรรค์ (ห้องสุขา) อยู่รำไร อดไม่ได้ที่จะหยิบกล้องถ่ายรูปมาถ่ายวิวสวยๆของริมฝั่งทะเลสงขลาเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก เพราะหลังจากย้ายฐานการบินไปอยู่จังหวัดนครศรีธรรมราชแล้ว คงไม่ได้มีโอกาสเห็นวิวสวยๆที่มองจากมุมสูงแบบนี้อีกแล้ว (ดังรูปค่ะ)

                ในที่สุดเครื่องก็บินลงสนามบินโดยสวัสดิภาพ สิ่งแรกที่อยากจะทำที่สุดคือกระโจนออกจากเครื่องบินแล้ววิ่งไปห้องน้ำให้เร็วที่สุด แต่...............ในความเป็นจริง หาได้ทำเช่นนั้นไม่ เพราะเพื่อนพนักงาน (ฝรั่ง) บอกว่าหลังจากลงจากเครื่องบินแล้วอย่าเพิ่งไปไหนนะ ขอเวลาแป๊บนึง จะขอถ่ายรูปพวกเราเป็นที่ระลึกซะหน่อย เพราะเที่ยวหน้าก็จะต้องไปขึ้นเครื่องที่นครฯ แล้ว เอาก็เอาวะ ทนมาได้ถึงขนาดนี้แล้ว จะทนไปอีกซักหน่อยจะเป็นไรไป ว่าแล้วก็ฝืนยิ้มถ่ายรูป แล้วก็ออกมาเป็นดังเช่นรูปข้างล่างนี้แหละเจ้าค่ะ

               หลังจากถ่ายรูปเสร็จ ดิฉับแทบจะโกยทำสถิติ 100 เมตรหญิงเลยล่ะค่ะ จุดมุ่งหมายในชีวิต ณ เวลานั้นคือสุขานั่นเอง หลังจากเหตุการณ์วันนั้นทำเอาดิฉันเข็ดไปเลยค่ะ เพราะหลังจากวันนั้นดิฉันรู้สึกปวดบั้นเอวไปเกือบสองวันแน่ะกว่าจะหาย และหลังจากเหตุการณ์วันนั้นทำให้ดิฉันปฎิญาณต่อตนเองว่าจะต้องงดน้ำก่อนขึ้นเฮลิคอปเตอร์อย่างเด็ดขาด เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมอีก

               อัพเดตนิดหนึ่งค่ะตอนนี้ฐานการบินย้ายมาอยู่ที่จังหวัดนครศรีธรรมราชแล้วค่ะ Crew change ที่ผ่านมาดิฉันเดินทางมาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที่นี่เป็นครั้งแรกค่ะ เลยเก็บบรรยากาศที่เคาเตอร์เช็คอินมาฝากค่ะ ดูอินเตอร์กว่าที่เดิมมาก มีเคาเตอร์เช็คอินสวยงาม และมีจอตารางบินแจ้งให้พนักงานทราบ พร้อมทั้งโต๊ะรับรองพนักงานที่รอขึ้นเครื่องค่ะ (ดังรูป) ส่วนวิวเมืองนครศรีฯ ยังไม่มีโอกาสถ่ายรูปจากมุมสูงมาใช้ชมค่ะ เอาไว้บันทึกต่อๆ ไป ถ้ามีโอกาสจะเอารูปมาโพสต์ให้ดูค่ะ