จึงอาจเป็นแค่เพียงการเอื้อนเอ่ยกับบางบทตอนของชีวิต

จึงอาจเป็นแค่เพียงการเอื้อนเอ่ยกับบางบทตอนของชีวิต
ที่ชักนำเราให้รู้สึก ถึงความเปล่าดายในวันเวลา
เนิ่นนานนิ่งค้างในความรู้สึก แต่อาจชั่วครู่ในการกระทำ
เก็บบางสิ่งไว้ในใจเนิ่นนาน แม้แค่เพียงผ่านพบ
รู้สึกเช่นใด ในความหมายของช่วงเวลานี้ของชีวิต
เปล่าเลย...ไม่อาจคาดหวังกับคำตอบที่จะได้นั้น
รู้เพียงแต่ว่า ในบางครั้ง กาลเวลามักยื่นคำตอบแก่เราอย่างจริงจัง แน่นอนและยุติธรรม
จึงเพียงแต่ฝากความหวังให้ความเนิ่นนานของเวลาเป็นสิ่งสะท้อนความเป็นตัวเราออกมา แค่เพียงเท่านั้น
หลายต่อหลายครั้ง ที่เราต่างเพียรพยายามทำตามคำเรียกร้อง
ที่ออกมาจากความเป็นตัวของตัวเอง
ที่บอกให้เราหยิบจับ กระทำ เอื้อมคว้าเอาซึ่งสิ่งนั้น
และก็นั่นแหละ
สุดท้ายแล้ว
เราต่างต้องหยุดลงตรงเส้นทางที่ความเป็นตัวเรา
กับสิ่งที่เราต้องเลือกเป็นไป
ซึ่งอาจไม่น่ายินดีนัก แต่เราก็ต้องเลือก
เพื่อเพิ่มเติมให้ความหมายของชีวิตสามารถอธิบายได้
และสุดท้าย
เราก็อาจจะบอกว่า
ในบางบทตอนของชีวิต
เราเองเป็นผู้สร้างและแต่งแต้มความเป็นไป
ถูกต้อง.. หรือแปรเปลี่ยนไปเช่นไร
นั่นคือ ทางที่เราคัดแล้ว
อย่างน้อยก็ในเบื้องต้น
เถอะ....
   จงเริ่มต้นกับบทชีวิตบทใหม่
   กับตอนที่เราเป็นคนขีดเส้นเอง
   จึงอาจเป็นการกล่าวทักทาย
   กับความเชื่อมั่น
   ในอีกช่วงหนึ่งของชีวิต