ข้าถูกพรากมาไกลจากไพรลึก ยามเมื่อนึกถึงที่นั่นข้าหวั่นไหว พ่อแม่ญาติพี่น้องคงหมองใจ และคงมีอันเป็นไปคล้ายคล้ายกัน
ข้าถูกพรากมาไกลจากไพรลึก
ยามเมื่อนึกถึงที่นั่นข้าหวั่นไหว
พ่อแม่ญาติพี่น้องคงหมองใจ
และคงมี อันเป็นไป คล้ายคล้ายกัน
ห่วงโซ่แห่ง ชีวิต ป่าปิดฉาก
แม้ว่าอยาก วาดหวัง และยังฝัน
ถักชีวิตทอวิญญาณสานสัมพันธ์
ให้สืบทอดสู่วันในบั้นปลาย
เคยเสริมสร้าง สมดุลช่วยหนุนส่ง
สร้างนิเวศน์ป่าดง ให้หลากหลาย
ก็แล้วใย ถึงรุมย่ำ ลอบทำลาย
ให้ล้มตายพ่ายพับอย่างอับจน
ฤาความโลภ ภายในใจมนุษย์
มิอาจหยุด ยั้งได้ไร้เหตุผล
เผ่าพันธุ์ข้า สูญสิ้นสุดดิ้นรน
เมื่อใจคน ถึงวัน ผันเปลี่ยนแปร
วีรภาพของข้า มาย่อยยับ
ต้องดิ่งดับ อับปางอย่างผู้แพ้
อำมหิตมากมาย หมายรังแก
ฝากบาดแผล เจ็บอายแทบวายวาง
ชีวิตข้าตกต่ำย่ำย่างผ่าน
เที่ยวเซซังซมซานหางานจ้าง
มานั่งชู งวงรอขอสตางค์
กลายเป็นช้างข้างถนนเร่ร่อนไป
สันติสุข สันติศาสนสุข ΔΔ
คุณครูปณิธิ ครับ
จากสัญลักษณ์ยิ่งใหญ่ใช้เป็นส่วย จากสัตว์สวยสูงสุดยุทธหัตถี
จากสัตย์เสริมเจิมราชามากบารมี สู่วิถีขอทานชาวบ้านกิน
เคยเป็นภาพ บนผืนธงทรงคุณค่า
เป็นพญาคชสารในงานหลวง
เคยร่วมรบ ร่วมสู้ ได้ชูงวง
มาร้าวร่วงรันทด อดสูใจ
สงสารที่สุด คือช้างไทย
คุณไม้แซ่ ครับ
เห็นภาพช้างเลี้ยงคน..บนถนน
ก็เศร้าใจทุกครั้ง กฎหมายไม่ช่วยอะไร
คุณครูป.1 ครับ