นกเอ๋ยนกเอี้ยง..ใครว่าเจ้าเลี้ยง ซึ่งควายเฒ่า

เช้าวันนั้น..ในโลกที่ถูกเรียกว่า  เป็นสีเขียว..ของชาว บ้าน ชาวต่างเมือง ที่ชอบ ตีลูกกลมๆสีขาว เล่นกัน.."หล่อน" กับอีกบรรยากาศหนึ่งในสิ่งแวดล้อมของเราหล่อนมายืน มองดูสายหมอก ยามเช้าที่บดบัง ทิวเขาอันยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา ระดับที่ยืน..สูงปานระดับ ยอดไม้ มองไกลออกไป " ต้นไม้" ได้มีโอกาศยืนต้น สร้างความสูงให้ตนเอง..กว่ายี่สิบเมตรแน่นอน..ต้นไม้เกิดใหม่เหล่านั้น..คงจะต้องมีอายูกว่ายี่สิบไปแล้วแลดูผอมบาง..โก๋รนเกร๋ยน..เพราะต้องทิ้งใบรับความแห้งแล้ง..."นกเอี้ยง" บินข้ามหัวหล่อนไป  (อย่างไม่แยแส..ในระดับเดียวกัน)...มันส่งเสียงเจี้ยวจ้าวตามประสา..กระพือปีกสีดำน้ำตาลขาวสวยที่ถูกจัดทำโดยมนุษย์ไม่มีสิทธิที่จะยุ่งเกี่ยว...มันถลาเล่นลม...

ลำน้ำ "แควน้อย" วันนี้ดู นิ่ง อ้อยสร้อยอยู่ในแมกไม้..เหมือนจะรอเวลา..ที่จะพิโรธโกธา..อีกสักครั้ง..ถ้ามีโอกาศในฤดูน้ำหลาก...หล่อน มองดูสายน้ำ..แล้ว.ชั่งใจ

นกเอ๋ยนกเอี้ยง..ใครว่าเจ้าเลี้ยง ซึ่งควายเฒ่า..........( ตรงนี้  "จบไม่ลง" ช่วยต่อที..เจ้า ค่า...ยายธี)