เอากวีที่เกี่ยวกับนกเอี้ยงสาลิกามาแปะไว้ตรงนี้ด้วย เขียนขึ้นริมฝั่งแม่น้ำแควใหญ่ครับผม

สาลิกาในพุ่มแก้ว

 

 

                       บ่ายสงบเงียบงันวันปีใหม่

นั่งอยู่ใกล้พุ่มแก้วแนวกอกก

อีกฝากหนองน้ำน้อยมีรอยนก

ย่ำโคนกกหลายกอรอหากิน

                      สาลิกาจับกลุ่มในพุ่มแก้ว

วังเวงแว่วกลางวันหวานถวิล

มองสายน้ำเฉื่อยเฉื่อยไหลเอื่อยริน

นกมีถิ่นมีทับให้หลับนอน

                      วันเวลาเลื่อนไหลไม่คืนหลัง

มองความหวังหวามหวิวยังปลิวว่อน

เคยหวั่นหวาดวาดไว้ให้อาวรณ์

เมื่อหวังจรเกินจับติดกับใจ

                      เป็นความหวังยังเห็นเป็นความหวัง

อาจสักครั้งหนึ่งเห็นเป็นจริงได้

แต่ละปีที่กาลผ่านเลยไป

คนห่างไกลใจกร่อนย้อนเมืองกาญจน์

                    ริมลำน้ำแควใหญ่ในวันนี้

คือบ่ายที่ต้อนรับฉันกลับบ้าน

มีอุ่นไอไหลเหลือมาเจือจาน

มองสายธารแควใหญ่ไม่ผันแปร

                       สาลิกาย้ายกลุ่มที่รุมเกาะ

เสียงเสนาะสรงสนานธารกระแส

มองเห็นจุดสุดท้ายที่หมายแล

หรือเป็นแค่ฝันคว้างกลางสายลม