มองว่าการว่ากล่าวแม่เป็นเรื่องที่ต้องทำ..........

เรื่องเศร้าของสาวอ้อย -5

โสภณ เปียสนิท

...........................

 

                         แม่มองว่าทำทุกอย่างเพื่อลูกด้วยความรัก เห็นลูกทำตัวเหลวไหล ติดยาเสพติด ติดผู้ชาย ติดทอม ใช้เงินมาก ไม่ตั้งใจเรียน คิดว่าลูกจะพาตัวเองให้ตกต่ำลง ซึ่งแม่จะยอมไม่ได้ จึงตามดุด่าว่ากล่าวให้ดีให้ได้ ลูกกล่าวหาว่าแม่ทุกครั้งไม่ว่าจะคุยกับใคร มองว่า การว่ากล่าวแม่เป็นเรื่องที่ต้องทำ ฝ่ายแม่เมื่อทราบว่าลูกคุยกับใคร จะตามไปถามทุกคนที่ลูกรู้จักว่า ลูกสาวว่าตนเองอย่างไรบ้าง รู้แล้วก็เสียใจร้องไห้ ยิ่งรู้ก็ยิ่งตามไปถาม ยิ่งตามลูกก็ยิ่งประชด  หมุนวนเป็นวงเวียนอยู่ในวงจรกรรมอย่างนี้เนิ่นนาน

 

                     ฟังเรื่องราวของแม่และลูกด้วยความเศร้าแบบคิดไม่ถึงว่า “แม่และลูก” โซ่ทองของความรักระหว่างชายหญิงคู่หนึ่ง กลายมาเป็นคู่อาฆาตแบบไม่น่าเป็นไปได้ ผมตั้งใจฟังพร้อมวิเคราะห์ตามวิถีโลกวิถีธรรมเท่าที่มีความรู้ คิดหาทางช่วยอย่างเต็มกำลัง

 

                        “คุณแม่ครับ ผมขอเสนอดังนี้นะ ขอให้ลองนำไปพิจารณา” คุณแม่อ้ายพยักหน้า แม้สีหน้ายังค้างคาใจ “จะทำได้ไหม คุณแม่” เธอพยักหน้า “จะพยายามค่ะ”

 

                        “หนึ่ง ขอให้แม่คุมเรื่องเงินให้ดี อย่าให้เงินตามอำเภอใจเด็ดขาด มีผลเสียมากกว่าผลดี หากไม่ฝึกไว้ในตอนนี้ วันหน้าเคราะห์กรรมจะหนักกว่านี้อีก ยืดหยุ่นได้บ้างเล็กน้อย แต่ต้องไม่เสียหลักการ เพราะเห็นว่า ฝ่ายลูกขาดวินัยทางการเงินอย่างมาก เห็นแม่เป็นที่ขอเงิน

 

                          สอง หยุดร้องไห้ให้ลูกเห็นอีกต่อไป เพราะลูกจะได้ใจ ทำให้แม่ร้องไห้ใจอ่อนแล้วให้เงิน อย่างนี้จนเคย กลายเป็นว่าไม่เคยสำนึกเรื่องบุญคุณของแม่ ทำตัวเป็นนักฟังที่ดี ให้คำแนะนำตามสมควร แสดงความรักลูกด้วยคำแนะนำแต่น้อย แต่ตรงประเด็น อธิบายด้วยเหตุผล หากจะร้องไห้ ให้ขอตัวเข้าห้อง หรือห้องน้ำ ร้องไห้แล้วทำใจได้แล้ว ผัดหน้าทาแป้งให้สวย แล้วออกมาฟังเรื่องของลูกต่อไป