สิ่งแวดล้อมเพื่อการเยียวยา

ชีวิตที่คร่ำกลางน้ำเวียนวน... ลอยล่องกลางชลไม่พ้น ทนไป...

เสียงฮำเพลง จากชายชราผู้หนึ่งคลอเบาๆด้วยเสียงดนตรีนุ่มนวลจากเปียนโน สอดรับประสานกันอย่างยอดเยี่ยม ส่งเสียงออกไปสะกดตรึงผู้ฟังรอบๆ ให้หันกลับมายืนฟังเสียงร้องนั้น ...อาจจะไม่มีใครคาดเดาได้เลยว่า ชายผู้ที่ยืนร้องเพลงอยู่ข้างๆ นักดนตรีคนนี้ เป็นผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย ที่อาจจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อีกไม่นานนัก หมวกใบน้อยที่ใส่ไม่อาจปิดบังร่องรอยการฉายแสงเพื่อบำบัดรักษา ได้มิดชิด

 

ระหว่างร้องเพลง... เพลงแล้ว เพลงเล่า...ไม่ปรากฏอาการของคนป่วยแม้แต่น้อย... ไม่เหนื่อย ไม่แสดงถึงความทุกข์ในแววตาให้พวกเราได้เห็นแม้แต่น้อย ชีวิตคุณลุงคงผ่านประสบการณ์เหล่านั้นมาได้จนวันนี้ ความสุขที่สังเกตเห็นจากเสียงเพลง สื่อสารออกไปเพื่อเยียวยา ตนเอง เยียวยาเจ้าหน้าที่ผู้เป็นนักดนตรีและ เยียวยาตัวเรา ผู้เฝ้ามองภาพของการสื่อสารความรักผ่านเสียงดนตรีของคนทั้งสอง

สิ่งดีงามเหล่านี้เกิดขึ้น ณ โรงพยาบาลที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศไทย ที่เป็นมากกว่ารพ. แต่เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สอง..