วันพุธ ที่ ๑๙ เดือน มกราคม พ.ศ. ๒๕๕๔
กราบสวัสดีค่ะครู
วันนี้ตลอดทั้งวันติ๋ววางแผนทำ Lab แต่ก็เจอปัญหา ระหว่างรอก็จะเขียนบันทึก แล้วก็ อัพบันทึก ในหัวเหมือนไม่มีสภาวะหยุดพัก มันดีดดิ้นจะคิด ๆ อยู่ร่ำไป รู้สึกเหนื่อย ออกจากบันทึกหันไปดู Lab มันไม่ work หาสาเหตุไม่ได้เป็นเมื่อก่อนต้องร้องไห้แน่ ๆ เลยค่ะ จิตก็จะวน ๆ คิด ๆ หาทางแก้ปัญหา ติ๋วขลุกอยู่กับ Lab และบันทึกทั้งวัน ลุกออกมาจากห้องถึงรู้สึกว่า “เครียด” รับปากน้องว่าจะรอน้องที่ทำงานล่วงเวลาเพราะรู้สึกเป็นห่วง ขากลับง่วงมาก หาวไปขับรถไป เป็นอาการร้อนกับหนาวมาเจอกันตรงกลางตัว ลำไส้เคลื่อนตัว ดิ้นรนมาก ๆ เลยค่ะครู รู้สึกทรมาร มีอาการปวด ตุ๊บบริเวณหัว คลื่นไส้เหมือนจะอาเจียน หนัก ๆ เข้าไม่รู้จะทำยังไง ท่อง “พุทธังสรณังคัสฉามิ ธรรมมังสรณังคัสฉามิ สังฆังสรณังคัสฉามิ” ใจก็อยากให้ความทุกข์ที่เกิดขึ้นหายไป เผลอแว๊บจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ร้อง บางแว๊บก็คือว่า “หาอะไรมาดู หาอะไรมาฟัง อาจจะทำให้ ใส่ใจกับมันน้อยลง” แว๊บนึกถึงตอนที่ปู่ป่วยครูให้สวดโพชฌังคปริตรให้ท่านฟัง จึงเปิด บทสวดโพชฌังปริตร จากคอมแล้วก็นอนดูลมหายใจไปเรื่อย ๆ แล้วก็หลังไป ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนหกทุ่มค่ะครู อาการเจ็บปวดดิ้นรนหายไป แต่ก็เป็นร้อน ๆ หนาว จึงต้มน้ำอาบแล้วก็ทำดีท๊อก เดินออกไปตากผ้าเห็นท้องฟ้าสว่างไสวใจระลึกขึ้นมา “วันนี้ขึ้น 15 ค่ำ” พระจันทร์สวยเชียว อาจจะด้วยตลอดทั้งวันจดจ่อกับการคิด แก้ไขปัญหา และการเขียนบันทึก คล้ายอาการหมกหม่น ร่างกายประท้วงขอพัก แต่ก็ไม่ทราบด้วยอะไรค่ะ เหมือนเป็นสัญญาณเตือนให้ติ๋วอย่าลืมตนเอง ความทุกข์มันอยู่ตรงหน้า ตอนที่ทุกข์ทรมารใจนี้ก็ระลึกถึงครูค่ะ..............รักครูค่ะ
