เรามีวันนี้ได้..ก็เพราะคุณครู..

สวัสดีวันครู

ตั้งแต่จำความได้ คำว่า"ครู"อยู่ในความทรงจำตลอดมา.. ครูคะ ครูคะ ครูคะ

แต่แปลกตรงที่เราเรียก"คุณครู"แค่ตอนอยู่ประถมศึกษาเท่านั้น

พอขึ้นชั้นมัธยมศึกษา กลายเป็น"อาจารย์"ซะงั้น

ตอนเป็นเด็กหญิง"คุณครู"บอกอะไรเชื่อหมด ให้ทำอะไรก็ทำ(กลัวครูไม่รัก)

ยังจำได้..แม่เคยบ่นว่า"ไอ้พวกนี้ แม่บอกสอนไม่ทำ แต่พอครูบอกให้ทำ กลับทำทุกอย่าง" เหตุมันเกิดเพราะ วันนั้นเมื่อหลายปีก่อน (น่าจะประมาณปอสี่) แม่บอกให้ เอาที่นอน (ฝูก) มาตากแดดทุกอาทิตย์ แต่ ๓ พี่น้องไม่มีใครทำเลย..แม่แอบไปบอก"คุณครู" ฮ่าฮ่าฮ่า อาทิตย์ต่อมาเราช่วยกันหามที่นอนมาตากแดด นั่นแหละ..เป็นเหตุ..

จะว่าไปแล้ว"ครู"คนแรกของเราก็คือแม่และพ่อ ท่านบอก-สอน-สั่ง-ทำให้ดู-บ่นแล้วบ่นอีก..ตั้งแต่จำความได้ (สังเกตได้จากพฤติกรรมบางอย่าง ได้มาจากท่านทั้งสองนั่นเอง)

พอโตขึ้น..เข้าโรงเรียน.."คุณครู"มีบทบาทสำคัญมาก เราได้รับความรู้ต่างๆมากมาย..มากจนไม่สามารถบรรยายได้ แต่ตอนนั้นไม่เคยรู้ เมื่อถูกบ่น-ถูกดุ-ถูกตี ก็รู้สึกไม่ชอบ โกรธ เกลียด "คุณครู"

ณ ตอนนี้เพิ่งสำนึกว่า..ที่เราเป็นเราได้ขณะนี้ ก็เพราะ"คุณครู"นั่นเอง

ขอบคุณ"คุณครู"สำหรับทุกสิ่งอย่าง

กรรมใดที่ทำกับ"คุณครู"ไว้ ไม่ว่าจะเป็นกายกรรม-วจีกรรม-มโนกรรม ลูกศิษย์คนนี้ขอ อโหสิกรรมด้วยนะคะ

ขอสัญญาว่าจะพยายามเป็นคนดี จะเบียดเบียนผู้อื่นให้น้อยที่สุดค่ะ