รู้ไหมครับว่าทำไมเด็กถึงติดเกมส์ ? ? ? นี่คงเป็นปัญหายอดฮิตที่ติดอยู่ในใจผู้ใหญ่หลายๆ คนเลยทีเดียวว่าเพราะเหตุใดเด็กจึงติดเกมส์ ถ้างั้นวันนี้ผมจะมาบอกความลับให้ท่านฟังว่า เพราะอะไรที่เป็นสาเหตุให้เด็กติดเกมส์
ก่อนอื่นเราต้องย้อนดูตัวเราก่อนว่าตอนที่เราเป็นวัยรุ่นเป็นเด็กเราเป็นคนอย่างไร ? ? ?
ถ้านึกดูดีๆก็จะพบคำตอบว่า "ในช่วงวัยรุ่นนั้นเราก็ต้องการการยอมรับจากกลุ่มเพื่อน" ดังนั้นถ้าจะเข้ากลุ่มได้ก็ต้องเล่นเกมส์ จริงไหมครับ ? ? ? แต่นี้เป็นเพียงแค่ตอบถูกแบบกำปั้นทุบดิน เพราะมันมีสาเหตุที่แท้จริงของมันอยู่นั้นคือ ในโลกของความเป็นจริงเด็กในยุคปัจจุบันเกิดวามทุกข์มากกว่าความสุข เจอความขัดแย้งมากกว่าความเข้าใจ ยกตัวอย่างง่ายๆว่า เมื่อเด็กชาย A ทำความผิด คุณครูชอบพูดจาด้วยความโกรธมากว่า "พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนหรืออย่างไร" เมื่อกลับบ้านและผู้ปกครองรู้เรื่องนี้ก็จะบอกว่า "ครูบาอาจารย์ไม่สั่งสอนหรือไง" ความขัดแย้งนี้ที่เข้าไปอยู่ในหัวใจของเด็กหญิงชายตัวน้อยๆ แต่นั้นมันไม่เท่ากับความเจ็บปวดที่เหมือนโดนมีดแทงเข้ากลางหัวใจคือ การดุด่าว่ากล่าวด้วยถอยคำที่รุนแรง ซึ่งทำให้เด็กได้สะสมความทุกข์เอาไปจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปีและต่อไปเรื่องอย่างไม่มี
ที่สิ้นสุด...
นั้นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เค้าคิดว่า พูดกับใครก็ไม่มีใครเข้าใจ ทำอะไรก็ผิดไปหมด ดังนั้นการเล่นเกมจึงเป็นการสร้างการยอมรับในตัวเขาเองได้ เพราะในชีวิตจริงเค้าไม่
สามารถควบคุมหรือจัดการอะไรให้เป็นอย่างที่เขาคิดได้ว่าจะให้มันเป็อย่างนั้นอย่างนี้ดังนั้นเกม
จึงเป็นสิ่งทำให้เขารู้สึกเก่ง มั่นใจได้ดีที่สุด จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเพราะอะไรเด็กถึงติด
เกมกันมากมาย และที่สำคัญที่สุดคือ เด็กเหล่านั้นก็ไม่สามารถพูดออกมาได้เหมือนกันว่า "เพราะสาเหตุใด ที่ทำให้เด็กติดเกม" จริงๆแล้วก็เป็นเพราะว่าความทุกข์เหล่านั้นได้ถูกเก็บไปอยู่ในเบื้องลึกของจิตใจ และเด็กพวกนั้นก็ลืมไปแล้วด้วยว่ามีสาเหตุของทุกข์นี้ี่อยู่ในตัว
ขอบคุณที่เปิดประเด็นนี้ค่ะ
เห็นด้วยว่าเด็กติดเกมเพราะเขาไม่รู้ ที่เขาไม่รู้เพราะไม่มีใครชวนคิดชวนคุยถึงความสนุกที่ทำให้เขาเพลินๆ ไปกับกิจกรรมฆ่าเวลานั้นเขาทำไปเพราะอะไรเนาะ ไม่เชื่อลองถามเด็กที่ติดเกมดูสิ คำตอบที่ได้รับแน่ๆ คือ"ไม่รู้ครับ/ค่ะ"
อยู่ที่ว่าเราจะทำให้เขาได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เขาเป็นใคร มีความสำคัญเพียงใดกับใคร ซะก่อน เมื่อเขารู้คุณค่าว่าเขาโชคดีแค่ไหน ที่ยังมีลมหายใจ เมื่อเขาเปิดใจเขาจึงจะได้รู้จักตนเอง ไม่มีอะไรสายไปสำหรับการเรียนรู้นะคะ