"ชีวิต" ไม่ใช่ "นิยาย" (ได้ยินมาอย่างนั้น) แล้วถ้าหาก เปลี่ยนชีวิตจริง ให้เป็น นิยาย ล่ะ..มันจะเป็นอย่างไร (แอบถามตัวเอง..อย่างโง่ๆ..หรือบางทีอาจจะมีผู้ให้คำตอบกับคำถามบ้าๆนี้..อ้ะๆๆ)...
...."หล่อน" คนนั้นนั่งอยู่ในมุ้งราคาถูกๆจากตลาดนัด มันบอบบางเหมือน"ราคา"...เช้าแล้ว..แสงทองของอาทิตย์ดวงนี้ส่องลอดช่องกระจกบานเกล็ด ที่กระดำกระด่างเนื่องจากฝุ่นละอองข้างถนนด่วนสายนั้นมันจับจนดำจำสภาพสดใสของกระจกไม่ได้..บางส่วนถูกเช็ดออกไป.เกือบสะอาด..เหลือเป็นความกระดำกระด่างที่เห็น..เห็นจะเป็นเพราะว่า ค่าแรงงานทำสะอาดนั้นถูกเสียจน..ไม่รู้ว่าคุณค่าของความสะอาดนั้นอยู่ที่ไหน...หูยินไปถึงซิมโฟนี่ วงใหญ่ที่สิงสถิตอยู่ใต้ล้อเลื่อนที่เคลื่อนคำรามด้วยแรงยนต์.."ตรงนี้"..บ้านที่แลดูเป็นเพียงเศษไม้ที่รอเวลาผุพัง..จากกระแสร์คลื่น..บนทางด่วน.....
..กลับมา(ลองเปรียบเทียบ "ความรู้สึก"...) "หล่อน" นั่งอยู่ในห้องใต้หลังคา ในวิลล่าหลังใหญ่ริมทะเล บอลติค ....นั่งมองแสงสีทองของอาทิตย์ดวงเดียวกัน..โผล่พ้นก้อนเมฒที่บดบัง ออกมาจูบทะเล.....หล่อนแอบถามตัวเองอีกครั้ง...."ชีวิตนี้มันแตกต่างกันตรงไหน ...ในนิยาย..กับชีวิตจริง...".....ฤา...จะเป็นความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลง...ไปกับโลกน้ำตาลกรวด ..ก้อนหนึ่งเท่านั้น....
..และนี่ก็เป็นอีกมุมหนึ่ง ในชีวิตกับสิ่งแวดล้อม.....ที่เลือกไม่ได้..กับความเป็นไป..และเปลี่ยนแปลง....
แวะมาเป็นภาพประกอบ ครับ
สวัสดีค่ะ คุณยายธีที่คิดถึง
หนูจำได้ว่าได้พบคุณยายในงาน SHA พร้อม อ.ขจิต หนูเก็บภาพคุณยายไว้ในความทรงจำของหนู เนื่องจากว่าคุณยายต้องกลับเยอรมัน หนูกลับมาบ้านพร้อมกับความคิดถึงคุณยาย ทำไม?? หรือ ไม่มีเหตุผลของความคิดถึงค่ะ
นำภาพมาประกอบด้วยคนค่ะ ภายใต้อาทิตย์ดวงเดียวกัน ยามต้องผืนแผ่นน้ำเป็นสีเงินยวงงามงดยิ่ง
คุณยายสบายดีนะคะ
คิดถึงคุณยายจังครับ...ขอทิ้งร่องรอยด้วยคนครับ
1. ชีวิตสร้างนิยาย และนิยายมาจากพล๊อตของชีวิต
หลายหลายคนที่ผมพบเจอ ชีวิตยิ่งกว่านิยายครับ
มีนักเขียนหลายคนที่บอกว่า ชีวิตทุกชีวิต สามารถเลือกฉากชีวิตมาทำเป็นนิยายได้ครับ
2. ผมชอบไปตลาดนัดหลายแห่งหลายที่แถว ๆ หมู่บ้าน
จะพบเจอคุณยายแก่ ๆ วางผักบุ้งที่ตนเองเก็บมา นำมาขาย มือเหี่ยว ๆ แต่ผักบุ้งมัดใหญ่ ๆ มัดละ 5 บาท
5 มัด 20 บาท คนก็ผ่านไปผ่านมาไม่ซื้อ จนบางคราวผมอดซื้อไม่ได้ เลยซื้อช่วย เหมาร้านคุณยาย
ไม่รู้ทำไม...คนผ่านไปผ่านมาซื้อแต่อย่างอื่น อาหาร ขนม เสื้อผ้า ของเล่น....
ช่วยซื้อหน่อยนะครับ บางครั้งคุณยายคงไม่ต้องเงินทองที่เป็นราคามากกว่า
แต่คุณยายคงต้องการคุณค่าของการมีชีวิตอยู่ และการเปลี่ยนแปลง
ไปซะยาวเลยนะคุณยาย...
ให้แสงแดดยามบ่ายจาง ๆ ส่งถึงยายธีด้วยนะครับ
ฝากดูแลสุขภาพและใจด้วยครับ>>>
สวัสดีค่ะ..ท่านผู้อ่านที่รัก..ทุกท่าน....ในความคิดของยายธี..นิยายกับชีวิตจริงนั้นไม่แตกต่าง..หากทว่า..นิยาย..นั้นเรา.สามารถที่จะ..ตกแต่งเปลี่ยนสีไปได้ตามจินตนาการ...ที่เราสร้างสรรค์..ขึ้นมาเลียนแบบ..เลือกเล่น..และเลือกที่จะจบได้..."มนุษย์จึงพัฒนาตนไปอย่างไม่หยุดยั้ง"...บนพื้นฐานแห่ง อารมณ์ สี่....รัก โลภ โกธร หลง..เล่นกันสนุกทุกขณะจิต...แม้ว่า..บางทีก็อยากจะหยุด ก็ตาม..อ้ะๆๆ....ยายธีค่ะ