สายสัมพันธ์อันได๋อ้าย มาผูกสายด้วยความห่วง ส่วนความหวงเป็นบ่ได้ ย่านคนไกล้เผิ่นซักถาม

ในทุกยามคิดฮอดหน้า อยากโทรหาเอาเสียงส่ง สิ่งที่คงพอเฮ็ดได้ คือฝากใว้แค่อักษร

ส่งบทกลอนแทนเสียงเว้า วาดภาพเหงาออกเป็นสื่อ นี่หล่ะคือคนฮักอ้าย บ่หมายอ้างเป็นอย่างแฟน

หวังเพียงแขวนคำฮักเจ้า ในซอกเงาความหมองหม่น น้ำตาปนความเจ็บช้ำ กะยังย้ำฮักเสมอ

กรรมหยังเด้อนำฮักอ้าย บ่เคยหายจากความห่วง ฮู้เต็มทรวงผู้ยืนข้าง คนอย่างน้องได้แค่เงา

บ่เรียกเอาหยังเด้อจ้า เพียงเมตตาถ้าคิดต่อ กะแค่ขอข้อความอ้าย ยามหายหน้าว่าคิดถึง

บ่อาจหึงบางมื้อให้ บ้างน้อยใจบ้างยิ้มส่ง บ่ประสงค์เพียงบอกไว้ ว่าใจนี้ลืมอ้ายบ่เป็น