ณ ห้องพระ บ้านที่นาคู จ.กาฬสินธุ์

                                                วันศุกร์ที่ ๓๑ ธันวาคม พ.ศ. ๒๕๕๓

กราบสวัสดีค่ะครู

                วันนี้เป็นวันสุดท้ายของปี ติ๋วขับรถกลับบ้าน  ตลอดเส้นทางมารถหนาตาเป็นธรรมดา แม้จะมีบางจังหวะที่ตกใจบ้าง เพราะมีมอร์เตอร์ไซด์ที่ขับด้วยความเร็วไม่ปกติ วันนี้ติ๋วปล่อยให้ชีวิตดำเนินไปแบบไม่ดิ้นรนนัก แม้ตอนแรกจะตั้งใจไปภาวนาที่วัด แต่พอพี่สาววานให้ช่วยขับรถพาไปซื้อของ ซึ่งดูเวลานั้นคงกลับไม่ทันแน่ จึงตั้งใจภาวนาที่บ้านกับงานที่ทำนี่แหละ ก็ไม่ขุ่นมัวค่ะครู ตลอดระยะเวลาที่ได้รับฟังพี่สาว ทำให้ติ๋วเข้าใจคำว่า “กระโถน” ที่ครูเคยเขียนถึง แต่รู้สึกดีมาก ๆ ที่พี่สาวไว้ใจค่ะ รับรู้ได้ว่า คนทุกคนเป็นผู้ทุกข์ เรา จึงเพียงหายใจและรับฟัง พอขากลับพี่สาวพูดเรื่องการปรับตัว พี่ตุ๊กเล่าว่า

“สมัยเรียนสังคมรอบข้างเราคือเพื่อน แต่พอมาทำงานคนรอบข้างคือ แม่ค้า คือคนเหล่านี้ เราต้องใส่ใจเขา ทำอย่างไรจึงจะช่วยเหลือกันและกันได้ มีอะไรพอให้ได้ก็ให้ พอแบ่งได้ก็แบ่ง ไม่ใช่จะคอยแต่วิ่งไปตามเพื่อนเก่า ๆสมัยเรียนเพราะทุกคนก็มีวิถีชีวิตของตนเอง งานก็เหมือนกันตอนนี้เราเป็นแม่ค้า ก็ต้องสนุกกับการเป็นแม่ค้า ถ้ามัวแต่วิ่งไปทำอย่างอื่น งานของแม่ค้าก็เจ๊ง”

ครูค่ะใจติ๋วตอบดัง ๆ ให้ตนเองฟังว่า นี่แหละคือคำว่า “ปัจจุบัน” พี่ตุ๊กอยู่กับปัจจุบันท่านจึงมีความสุข แม้งานจะหนักแต่พี่ตุ๊กไม่เคยบ่น ท่านเป็นต้นแบบของ “ความอดทน” หากติ๋วไม่มีพี่สาวคนนี้คงมิอาจได้เรียนรู้ชีวิตแบบนี้ได้ พี่ตุ๊กไม่เมามัวหลักการ ไม่เมามัวทฤษฎี ท่านทำเลย ลุยเลย สุดยอดมากเลยค่ะครู รู้สึกซึ้งใจกัน “ธรรมะที่พี่สาวมอบให้ที่น้อมนำใจติ๋วให้เข้ามาหาปัจจุบัน”

พอมาถึงบ้านเราช่วยกันขนของพ่อและแม่นั่งทานข้าวอยู่ก็มาช่วย พอเราลงของเสร็จก็มานั่งทาน เป็นมื้ออาหารที่ธรรมดาแต่อบอุ่นค่ะ คืนนี้น้องตั้มและน้องตาลขอมานอนด้วย เด็ก ๆ ทั้งคู่ช่วยกันทำความสะอาดห้องพระ เป็นภาพที่รู้สึกประทับใจ นึกย้อนกับตนเอง หากเลือกที่จะไปภาวนาที่วัดก็ได้คนเดียว แต่การภาวนาที่บ้านคนที่บ้านได้ด้วย เป็นแบบนี้นี่เอง ทำความสะอาดเรียบร้อย แม่ น้องตั้ม น้องตาลและติ๋ว ร่วมกันสวดมนต์ทำวัตรเย็นและทำสมาธิภาวนา ใจเป็นอิ่ม ๆ อยู่ภายในค่ะครู หลังทำสมาธิน้องตั้มเล่าว่า “เหมือนมีใครมาจับ ๆ ที่หัว” สำหรับติ๋วก็รู้สึกโล่งสว่าง ลมหายใจเงียบ ๆ แต่รู้สึกถึงอาการกระพือ คล้าย ๆ โป่งแล้วก็แฟ๊บบริเวณกลางหลังฝั่งขวา เป็นมาพักหนึ่งแล้วค่ะหลังจากลมหายใจเงียบ ๆ  ส่วนน้องน้ำตาล ดูท่าทางสวดมนต์คล่องปรื๋อ ทั้ง ๆที่อยู่ ป.๑ น่าทึ่งมากค่ะเพราะยายราญสวดมนต์ให้ได้ยินบ่อย ๆ  น้องตาลจำได้ สำหรับปีนี้เป็นการส่งท้ายปีที่อิ่มใจและเบิกบานค่ะครู ไม่ใช่สนุกสนานแบบดีดดิ้น แต่เบิกบานที่ความรู้สึกภายใน

โห ครูค่ะตอนนั่งเขียนจดหมายเสียงพรุดังลั่น เริ่มเคลื่อนเข้าสู่ปีใหม่แล้ว อย่างไรก็ ติ๋วขอให้คุณพระรัตนตรัยคุ้มครองครู ให้มีร่างกายแข็งแรง และขอให้ครูบรรลุความตั้งใจทุกประการนะเจ้าค่ะ.........รักครูค่ะ