23 ธันวาคม 2553 ได้พานักเรียนเข้าร่วมการแข่งขันทักษะ งานศิลปหัตถกรรมนักเรียน ครั้งที่ 60 ณ.จังหวัดอุดรธานี แข่งทักษะนาฏศิลป์ ต้องพบกับเวที ที่มีต่างระดับ ทำให้ลำบากในการแสดง ประกอบกับการที่นักเรียนรำระบำนพรัตน์ มีนักเรียน 9 คนบนเวที จึงต้องพากันลงมารำ กับพื้นสนาม แสงแดดก็ร้อนมาก มีนักเรียนเป็นลม เวทีไม่อำนวยให้กับการร่ายรำ เวทีแต่ละรายการก็ใกล้กันมากนักเรียนต้องตั้งใจฟังดนตรีของตัวเองเป็นอย่างมาก กรรมการท่านก็ต้องมาทำความสะอาดโต๊ะเก้าอี้กันเอง หายใจรับฝุ่นกันโดยทั่วหน้า ก็ไม่ทราบจะไปถามใคร ก็บ่นตามปลฃระสาคนอายุมากอยากให้งานออกมาดี เพราะแต่ละโรงเรียนที่เป็นประถมขยายโอกาสทุ่มทุนสร้างงานปานจะมาแข่งละครโรงเล็กกันทีเดียว องค์ประกอบฉาก มากมาย ทั้งๆที่ไม่มีคะแนนให้ในส่วนนี้เลย ในสมัยก่อนมารวมกับประถมฯ ฝ่ายสามัญฯ จะแข่งขันการรำ และลีลาความมีสุนทรีย์ทางนาฏศิลป์ การออกแบบเสื้อผ้าหน้าผม แต่ปัจจุบัน ลีลาความสุนทรีย์หดหายกันไป เหลือแต่ความอลังการในเรื่องของฉาก ตุง แห่พาน หามเสลียงกัน และสับสนเรื่อง แบบไหน เป็นประยุกต์ แบบไหนเป็นสร้างสรรค์ แต่ละปีก็ต่อว่าผู้เป็นกรรมการกัน แต่ปีต่อมาปัญหาที่เคยเกิด ก็ไม่ได้รับการแก้ไข กับเจ้าภาพคนใหม่
ก็บ่น และบ่น
ครูบี
