บันทึกต่อเนื่องจาก

          บ่ายแก่ ๆ ของวันที่ ๔ พฤศจิกายน ญาติ ๆ ที่อยู่ห่างไกลต่างทยอยกันกลับ บ้างก็เป็นห่วงบ้าน เพราะยังไม่ไว้ใจสถานการณ์น้ำท่วม  ทุกคนเป็นห่วงบ้าน ส่วนลูกหลานจากกรุงเทพฯ หลายคนที่มิอาจเดินทางไปเผาศพพ่อได้ เนื่องจากมิอาจผ่านทางแถวนครศรีฯ ที่มีข่าวเรื่องภูเขาถล่มก็ไม่สบายใจ แต่ก็ต้องทำใจ

          ฉันและพี่ ๆ น้อง ๆ กลับไปรวมตัวกันที่บ้าน เรายังคงไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่มีน้ำประปา ต้องอาศัยน้ำจากบ่อน้ำ ก็เป็นผลงานของคุณพ่ออีกนั้นแหละ  ที่ขุดบ่อทรายไว้ที่กลางสวน ตอนแรกก็ลืมไปแล้วว่ามีบ่อน้ำอยู่กลางสวน โชคดีที่น้องสาวจำได้ เราจึงได้ตักน้ำจากบ่อน้ำมาใช้ได้อย่างไม่อัตคัดจนเกินไป

          ด้วยความเหนื่อยจากภารกิจในช่วงกลางวันถึงเที่ยงคืน ฉันนอนหลับอย่างสบาย แม้ว่าจะเป็นห่วงสามเณรต้นน้ำและต้นกล้า ที่ยังไม่สึก  อาสานอนเป็นเพื่อนคุณตาที่ศาลาวัดอีก ๑ คืน แต่ก็ทำใจได้ว่าไม่น่าเป็นห่วง คุณตาคงจะดูแลหลาน ๆ ได้

          ใกล้เช้า....ต้องตกใจตื่น เมื่อพลิกตัวไปโดนตัวนิ่ม ๆ ลืมตาตื่นเห็นเจ้าฮอลล์ เข้ามานอนเบียดอยู่ข้าง ๆ เจ้าฮอลล์เป็นสุนัขพันธุ์ชิวาวาตัวเล็กมาก หน้าที่ของเจ้าฮอลล์คืออยู่เป็นเพื่อนพ่อในช่วงกลางวัน เพราะพ่อต้องอยู่บ้านตามลำพังบ้างในบางครั้ง

Large_cimg3714

(พ่อชอบนั่งอมยิ้ม ดูเจ้าฮอลล์กับเจ้าขาว เล่นกัน)

          ครั้งคราใดที่ฉันกลับไปเยี่ยมพ่อ  พ่อมักจะเล่าถึงเจ้าฮอลล์ด้วยความสุข เล่าไปหัวเราะไป อย่างสนุกสนาน  เจ้าฮอลล์มีเพื่อนคู่หูคือเจ้าขาว แมวสีขาวสะอาด ไม่น่าเชื่อว่า หมากับแมว ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาแต่ไหนแต่ไร จะเป็นเพื่อนคู่หูกันได้อย่างดี เจ้าขาวยังมีเพื่อนรักอีกหนึ่ง คือ เจ้าเสือ  แต่เจ้าเสือนิสัยไม่ค่อยดี พ่อไม่ค่อยรัก เจ้าฮอลล์ก็ไม่รักเจ้าเสือตัวนี้

(เจ้าขาวกับเจ้าเสือเพื่อนรัก)

          "สงสารเจ้าฮอลล์จังเลย  มันต้องตาบอด   ขาเดี้ยง  เดินตัวเอียงไปมา" พ่อเล่าให้ฟัง คราวนี้พ่อไม่หัวเราะเลย แถมทำหน้าเศร้า ๆ

          "น้องออน มานี่เร้ว"  พ่อเรียกหาเจ้าฮอลล์ แล้วเล่าให้ฉันฟังว่า

          "วันนั้น พ่ออยู่บ้านตามลำพัง  บอกน้องออน(เจ้าฮอลล์) ว่าให้ไปตามกมล(น้องเขย ที่เป็นคนดูแลพ่อ)ให้หน่อย พ่อจะเข้าห้องน้ำ" (พ่อเดินไม่ได้) เจ้าฮอลล์ก็วิ่งหายไป ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ ที่เจ้าฮอลล์ จะต้องวิ่งไปตะกายแข้งขาของน้องกมล เป็นอันรู้กันว่าจะต้องวางมือจากแปลงผักเพื่อไปดูแลพ่อ ซึ่งเจ้าฮอลล์ก็ทำเช่นนี้มาตลอดหลายครั้งหลายครา

            แต่ก็มีอยู่ครั้งหนึ่งพ่อบอกว่า เจ้าฮอลล์หายไปจนผิดปกติ เมื่อหมอจิเห็นผิดสังเกตก็ออกตามหา ไปเจอเจ้าฮอลล์นอนลิ้นจุกปาก เจ็บปางตาย โดนมดแดงกัดเต็มตัว มิหนำซ้ำมดแดงฝูงนั้นผ่านการกัดงูมีพิษชนิดหนึ่งมาก่อน หมอจิรีบเอาเจ้าฮอลล์มาปฐมพยาบาล ให้น้ำเกลือ ฉีดยา หลายชั่วโมงกว่าเจ้าฮอลล์จะฟื้น จากนั้นมาเจ้าฮอลล์ก็ตาบอดหนึ่งข้าง  ขาเสียไปหนึ่งข้าง  ทำให้ต้องกลายเป็นหมาขาเดี้ยงเดินตัวเอียงไปเอียงมา

(เจ้าฮอลล์เกือบตาย ถ้าหมอจิช่วยไว้ไม่ทัน)

            ปกติฉันไม่ชอบให้น้องหมามานอนใกล้ ๆ บนที่นอนเด็ดขาด แต่เจ้าฮอลล์ก็ชอบมานอนเบียดฉันเป็นประจำทุกคืน  มันคงเหงามาก ที่พ่อต้องจากมันไป ฉันจึงดุเจ้าฮอลล์ไม่ลง กลับสงสารน้องหมาตัวน้อยยิ่งขึ้น 

เป็นแมว เป็นหมาตัวน้อย

 

กระจ้อยร่อยยังรู้จักรักเจ้าของ

 

กตัญญูรู้คิดจิตใฝ่ปอง

 

ทดแทนคุณเจ้าของผู้เลี้ยงมัน

 

เป็นคนแม้นไม่รู้จักรักชาติ

 

ริบังอาจทำลายร้ายมหันต์

 

ตัวเป็นไทยแม้นไม่รักสามสถาบัน

 

คนคนนั้นอย่าเรียกตนว่าคนไทย