หลังได้รับ SMS จาก ดร.กะปุ๋ม ชวนไปวิทยาลัยพยาบาลศรีมหาสารคาม  รู้สึกปิติที่จะได้กลับไปบ้านเก่า  ซึ่งเป็นวันคล้ายวันสถาปันนาวิทยาลัย  การที่ได้ร่วมเดินทางไปด้วยกันครั้งนี้  เราได้แลกเปลี่ยนพูดคุย กันหลายเรื่อง ระหว่างเดินทางทั้งไปและกลับ  อย่างอิ่มเอม  บางอย่างที่เกิดข้อสงสัย  ได้สอบถามปัญหาคาใจหลายเรื่องจนกระจ่าง   สิ่งที่ได้ในวันนี้มีมากมาย  จนมิอาจบรรยายได้  ไม่ว่าจะเป็นข้อคิดที่ได้จากการพูดคุยกัน ครั้งนี้  ยังได้ความรู้สึกสุขใจ  ที่ทำให้ย้อนรำลึกถึงความสุขสมัยเป็นนักศึกษาพยาบาล  ระหว่างเพื่อน พี่ๆ น้องๆและความเมตตาการบ่มเพาะจากครูบาอาจารย์    ในรั้วอินถวาแห่งนี้  

 

ภาพเรือนรับรอง  ความสุขที่พวกเรารอรับการมาเยี่ยม ของฝากจากญาติๆ  

ภาพอาคารหอพักพยาบาล ผ่านมากว่า ยี่สิบกว่าปี  ซึ่งสมัยนั้นพวกเราแสนภาคภูมิใจ ในความสะดวกสบาย และความเป็นอยู่ที่ดี  อาหารก็อร่อย เมื่อเทียบกับวิทยาลัยพยาบาลแห่งอื่นๆ  ......วันที่ไปนั้นได้ เห็นสภาพของอาคาร  นั่นหากคือความไม่เที่ยงของสรรพสิ่ง...เกิดขึ้น ตั้งอยู่ และต้องสลายไปตามกาล

ภาพพุทธลีลาศูนย์รวมใจพวกเรา ในรั้วอินถวา 

ภาพถ่ายกับน้องๆรหัส ปีหนึ่ง ปีสอง รหัส 99

น้องอุ อุไรรัตน์ รุ่น 7(ยืนกลาง) น้องตุ๊กตา  เป็นอาจารย์ที่วศม.ต่อ รุ่น 6

 

ภาพตอนปีหนึ่ง กับพี่จวง พี่รหัส99 รุ่น สี่

ภาพถ่ายกับพี่รหัส 99 พี่นก พี่รุ่นสาม ตอนอยู่ปีสอง วันที่พี่สำเร็จการศึกษา

ภาพถ่าย.ตอนปีหนึ่ง วันรับหมวก เป็นการรับการบ่มเพาะจากครูบาอาจารย์  ให้การรู้จักเสียสละ  รับผิดชอบต่อชีวิตคนอื่น  เพื่อไปรับการฝึกหัดเรียนรู้การเป็นนักเรียนพยาบาล ในครั้งแรก พอปีต่อไปก็จะได้รับแถบหมวก เพิ่มขึ้นทุกปี นั่นเป็นสิ่งเตือนให้เราตระหนักถึงความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นนั่นเอง  จึงภาคภูมิใจในวิชาชีพ  ที่มีโอกาสทำบุญ ได้ช่วยเหลือผู้คน  ตั้งแต่เกิดจนกระทั่งเสียชีวิต  ได้มีโอกาสเห็นสัจธรรมในชีวิต  ว่าชีวิตเป็นของไม่เที่ยง  คนที่มีทุกข์ทั้งนั้นที่เข้ามาในโรงพยาบาล  นั่นเป็นสิ่งที่คุณพ่อท่านได้เตือนไว้ตลอดคืออย่าได้ไปเพิ่มทุกข์ให้กับผู้ป่วยขณะให้การพยาบาล   สิ่งนี้ยังก้องในใจอยู่เสมอ