สอบเสร็จแล้วฝนยังไม่หยุด เสียงฟ้า้องครืนๆ ใกล้ไกลตามวาระโอกาส

จัดหมวดหมู่เรียนรู้พัฒนา-1

โสภณ เปียสนิท

...........................


                            บ่ายวันสอบปลายภาคเรียนที่ 1 ฝนตกพร่ำเดี๋ยวพร่างพรูสลับกันเรื่อยไป เหมือนหนึ่งว่าฟ้ารั่ว สอบเสร็จแล้วฝนยังไม่หยุด เสียงฟ้าร้องครืนๆ ใกล้ไกลตามวาระโอกาส นักศึกษาหลายคนหงุดหงิดฟ้าฝนบ่นว่า หลายคนขับรถจักรยานยนต์ฝ่าสายฝนกลับบ้านโดยเร่งร้อนไม่กลัวเกรงความเจ็บไข้ใดๆ หลายคนจับกลุ่มพูดคุยกันภายในอาคาร 4 ชั้น นอกห้องสอบเพื่อฆ่าเวลา ทั้งที่เวลาไม่ควรถูกฆ่าให้สูญไปโดยไร้ประโยชน์

 

                             สายพร สาวน้อยจากราชบุรีร่างผอมบาง กำลังศึกษาในภาคเรียนสุดท้าย นั่งเงียบๆ บนม้าหินชั้น2 ของตัวอาคารคณะบริหารธุรกิจ ทอดสายตามองฝ่าสายฝนไปด้านนอก คำนึงถึงชีวิตหลังจากพ้นรั้วมหาวิทยาลัย จะกลับบ้านไปทำการเกษตรบนที่ดิน 10 ไร่ของพ่อแม่ ตามเศรษฐกิจพอเพียงของในหลวง หรือว่าจะสมัครงานเป็นลูกจ้างรับเงินเป็นรายเดือน ฝึกความอดทนบ่นว่าของเจ้าของเงินให้เขาโขกสับเพื่อแลกกับเศษเงินเลี้ยงชีพไปวันๆ

 

                               สมชาย หนุ่มน้อยจากเมืองกาญจน์ สอบวิชาภาษาอังกฤษเสร็จ เดินออกจากห้องสอบเป็นคนสุดท้าย เห็นสายพรอยู่หน้าห้อง จึงเดินเข้าไปหา “หนาวนะ” เขาทักทายตามบรรยากาศ สายพรหันกลับมาเผชิญหน้าด้วยรอยยิ้มนิดๆ แบบที่สมชายนึกนิยมมาตั้งแต่เรียนปี 1 มาด้วยกัน เกือบ 4 ปีเต็มแล้ว เขาไม่เคยเปลี่ยนความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เธอเสมอ “ฝนตกนานมากเลย” เธอตอบเนือยๆ “ขอคุยด้วยนะ” เขาถือโอกาสนั่งลงใกล้โดยไม่รอคำตอบ

 

                           การพูดคุยมีรสชาติมากขึ้นเมื่อได้เปิดประเด็นวิชา “การพัฒนาคุณภาพชีวิต” ที่ได้ทำรายงานส่งอาจารย์ สมชายถามว่า “เธอได้หัวข้ออะไร” สายพรยิ้มกว้าง ภูมิใจที่ตั้งใจทำงานอย่างเต็มความสามารถ แถมมีความรู้มาคุยให้เพื่อนฟังได้ “มงคล 38 ประการ” แล้วพยักหน้ามาทางเขาเหมือนถามบ้าง สมชายตอบ “หัวข้อศีล 5 น้อยกว่าของเธอตั้งมาก” สายพรได้ทีข่มทับเสียเลย “นั่นนะซิ คะแนนต้องน้อยกว่าซิ จึงจะยุติธรรม” “เฮ้ย ไม่ได้ซิเธอ มันยากนา”