คืนอันมืดมิด : All the way down

            ขอนำตอนที่ 4 ของเสียงเพรียกแห่งชีวิต นำมาฝากครับ

 

 

           "ตัวตนที่แท้จริง"  สิ่งนี้ไม่ใช่ตัวตยที่เป็นอัตตาผู้บิดเบือนความจริง  ซึ่งทำให้เรารู้สึกเบ่งพองหรือหดหู่  ไม่ใช่ตัวตนที่มาจากการใช้สติปัญญาที่พาทำให้เราบินเหนือความยุ่งยากทั้งปวงและตั้งอยู่บนความึคิดอันไม่ติดพื้นดิน ไม่ใช่ตัวตนทางจริยธรรมที่ต้องการให้ชีวิตเราดำเนินการไปตามแบบอย่างของศีลธรรมอันไม่อาจจับต้องได้  เพื่อนผู้นี้เป็นตัวตนที่พระผู้เป็นเจ้าทรงประทานไว้ให้แก่เราทุกคน เพื่อให้เราเป็นส่วนหนึ่งในภาพของพระองค์ที่ปรากฏต่อโลก  เป็นตัวตนที่ไม่ต้องการสิ่งใดมากหรือน้อยกว่านี้  ให้เราเป็นผู้ที่เราเกิดมาเป็นอย่างแท้จริง

 

            ตัวตนที่แท้จริง คือ เพื่อนแท้   หากใครไม่สนใจหรือปฏิเสธเพื่อนแท้  ด็คงได้พบแต่หนทางหายนะ

 

             เวลานี้ผมรู้จักตัวเองว่าเป็นคนที่มีจุดอ่อนและมีจุดแข็ง  มีสิ่งที่ติดค้างและสมบัติที่ครอบครอง  มีทั้งความมืดและแสงสว่าง  ผมรู้แล้วว่าการเป็นหนึ่งเดียว หมายถึง การรับเอาทั้งหมดโดยไม่ปฏิเสธ

 

             เมื่อผมไม่สนใจความจริงของตัวเอง  หลงใหลไปกับอัตตาและจริยธรรมปลอมๆ  ชีวิตอันบิดเบือนของผมต่างหาก ที่ก่อความเจ็บปวดให้กับผู้อื่น

 

             เมื่อผมเริ่มใช้ชีวิตตามความจริงแท้ ความจริงแท้นั้นก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นในงานและความสัมพันธ์กับผู้อื่น

 

              สิ่งใดก็ตาม ที่เราทำออกมาจากตัวตนที่แท้จริงที่สุดแล้ว  จะเป็นการกระทำเพื่อผู้อื่นอย่างแท้จริง

 

             การยอมรับจุดอ่อน ความบกพร่อง และ ด้านของความมืดว่าเป็นส่วนหนึ่งของตัวเรา  กลับยิ่งทำให้สิ่งเหล่านี้มีอิทธิพลต่อการดำเนินชีวิตผมน้อยล เพราะความต้องการที่แท้จริงของการรับรู้ถึงความอ่อนแอเหล่านั้น คือ ให้ผมได้รู้ว่าสิ่งเหล่านั้น เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นตัวผมเท่านั้น

 

             ครับ  ไม่ขอสรุปครับ   แต่อยากจะบอกว่ามีประเด็นดีๆ ซ่อนอยู่ในเนื้อหาที่ยกมา  ถ้านำมาใช้ จะสามารถพัฒนาตัวเองได้อย่างมากครับ