เธอแบกเก้าอี้ไปให้ใครก็ได้...
1. สายลมกำลังยิ้มให้... มวลไม้ ปรบมือ ระบือหล้า
สองเท้า เธอเหยียบ พสุธา แผ่นดิน บอกว่า เหยียบมาเลย
2. ยิ่งหา ยิ่งยาก เสียนักแล้ว ใจผ่องแผ้ว พริ้งเพริศ พร้อมเปิดเผย
รู้จักรับ รู้จักให้ ไม่เฉยเมย โลกชมเชย เยาวชน นาม "คนดี"
3. โลกกำลังยิ้มให้... แบกเถิด แบกไป ให้ถึงที่
เมื่องานเลี้ยง เลิกรา นาทีนี้ บางคนรอ เก้าอี้...ที่หายไป
-ปณิธิ ภูศรีเทศ-
(ภาพ:เมื่อเธออาสามาแบกเก้าอี้ที่หนักอึ้ง/โรงเรียน บ.ว.-ปณิธิ)
เก้าอี้ที่หายไป... ซ่อนปริศนาใดไว้หนอ
ใครนะใครกัน..ทำลงคอ ให้คนรอเก้าอี้ที่หายไป...
หายไปด้วยเหตุใดเล่า หรือเราบกพร่องตรงไหน
หรือเพราะโดนเลื่อยขาไป หรือเราไม่ใช้ภาษาเลีย...
.........อิอิอิ....ฝากให้อ่านเล่นๆค่ะ......
สวัสดีค่ะอาจารย์
*** ทุกวันนี้โลกไม่ค่อบยิ้มให้คนแบก...และคนแบกจริงๆ ก็ยิ้มให้โลกไม่ไหว
*** และบางคนก็แบกอะไรต่อมิอะไรที่ไม่ควรแบกเลยนะคะ
ขอบคุณครับ คุณ"มาตายี และ"อาจารย์กิติยา เตชะวรรณวุฒิ "
-ปณิธิ ภูศรีเทศ
เพราะเธอเป็นคนดีมีน้ำใจ
จึงแบกเก้าอี้ไปไม่นิ่งเฉย
ช่วยกันคนละไม้ละมือไม่ละเลย
จึงขอเอ่ยเชยชมเธอนะคนดี
อยากเก่งอย่างนี้จังเลยค่ะ ชอบมากค่ะกับการอ่านบทกลอน(จะชอบมากถ้าแต่งเป็น แต่ไม่มีพรสวรรค์และพยายามเรื่อยมากับพรแสวง ...แต่ยังคงแต่งไม่เป็นเช่นเคย)
@@@ก็เก้าอี้มีให้นั่งใช่ไหมเล่า
แล้วใยเจ้ายังคงแบกเอาไว้หนา
แบกแล้วหนักทั้งความคิดและกายา
อย่านำพาแบ่งคนอื่นช่วยแบกพลัน@@@