ในการฟังเสียงแห่งชีวิต

        เสียงเพรียกแห่งชีวิต

 

          บทที่ 1   ว่าด้วยการฟังเสียงแห่งชีวิต  ผมขอหยิบยกตอนที่สำคัญมาดังนี้ครับ

 

         ในการฟังเสียงแห่งชีวิต  ไม่เพียงแต่ผมต้องฟังสิ่งที่ผมชอบ และสามารถบอกกล่าวคนอื่นๆ ได้ด้วยความภูมิใจเท่านั้น  หากยังต้องฟังสิ่งที่ผมไม่ชอบ และ ไม่อยากเล่าให้ใครฟังอีกด้วย

 

      ชีวิตของผมมิได้มีแต่ศักยภาพด้านบวกหรือด้านสูงส่ง  แต่ยังเกี่ยวข้องกับจุดด้อยและข้อจำกัด รวมถึงความผิดพลาดและด้านมืดของตัวเอง 

 

      เรามักละเลยสิ่งจำเป็นต่อการเรียนรู้เหล่านี้  แต่เพื่อที่จะเข้าถึงชีวิตอันอุดม  เราต้องโอบรับทั้งสิ่งที่เราไม่ชอบ หรือเรื่องน่าละอายของตัวเองอย่างเท่าเทียมกับสิ่งที่เรามั่นใจและภาคภูมิใจ  นี่คือเหตุผลที่บทกวีเขียนว่า  "ถามผมถึงความผิดพลาดในอดีต"

 

     ครับ ผมไม่ขอสรุป  และ ไม่ขอแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม  เพราะผู้เขียนเขียนได้ชัดเจนอยู่แล้ว

 

     แต่จะมาขอเชิญท่านผู้อ่านมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากประเด็นดังกล่าวครับ ว่านำไปใช้อย่างไรได้บ้าง