ให้เราสร้างความศรัทธาในพระพุทธเจ้าที่ท่านได้บำเพ็ญบารมีมาจนได้เป็นพระพุทธเจ้า เป็นพระศาสดาของเหล่าเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ได้นำพระธรรมมาตรัสสอนเราให้ออกจากกองทุกข์ ซึ่งตอนแรกพระองค์ทรงดำริว่าจะไม่ตรัสสั่งสอนแล้ว แต่ด้วยพระมหากรุณาธิคุณที่มีในพระราชหฤทัยของพระองค์ จึงทรงได้โปรดสั่งสอนเวไนยสัตว์ทั้งหลาย ให้เรามีความศรัทธาอย่างมากและตั้งมั่นอย่างเต็มหัวใจในองค์พระพุทธเจ้า พยายามน้อมจิตใจเข้าหาพระพุทธเจ้า เข้าหาพระรัตนตรัย กราบพระ ไหว้พระ นั่งสมาธิ สวดมนต์ ให้ทานทุก ๆ วัน
ตั้งมั่นในศีล ปฏิบัติในศีล ไม่ให้ง่อนแง่นคลองแคลน ไม่ให้ลูบคลำศีล ให้ตั้งมั่นให้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างพระอริยเจ้าทั้งหลาย ส่วนมากเราจะกลัวที่จะรักษาศีล กลัวจะรักษาไม่ได้ ให้เข้าใจว่าการมีศีลหรือการปฏิบัติรักษาศีลนั้นสำคัญอยู่ที่เจตนาให้เรามีเจตนาในการรักษาทั้งทางกายวาจาและใจให้บริสุทธิ์ ก็ได้ชื่อว่าเราได้รักษาศีล ต้องรักษาให้ถึงจิตถึงใจ รักษาด้วยความพอใจสบายใจ เพราะชีวิตของเรานี้สำคัญมาก เกิดมาก็อย่าให้พลาดโอกาส อย่าให้เสียโอกาสที่ใหญ่หลวงนี้
ธรรมะของพระพุทธเจ้าเป็นภาคปฏิบัติ เราต้องเอามาปฏิบัติ เราต้องทำให้ดียิ่ง ๆ ขึ้นไปให้สม่ำเสมอ
เมื่อเรารักษาศีลได้ด้วยเจตนาที่บริสุทธิ์ สม่ำเสมอเป็นปฏิปทา สมาธิของเราก็จะเกิดเพราะมีศีลเป็นพื้นฐาน เหมือนเราปลูกบ้าน เราต้องมีที่ดิน มีการตอกเสาเข็ม มันถึงจะตั้งอยู่ได้มั่นคง ศีลก็เหมือนกันเป็นพื้นฐานให้เกิดสมาธิมีความมั่นคง ถ้าเรารักษาศีลได้อย่างสม่ำเสมอ สมาธิของเราก็จะเกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ยิ่งเรารักษาศีลได้บริสุทธิ์เท่าไร สมาธิของเราก็ยิ่งบริสุทธิ์ ศีลที่พระพุทธเจ้าสอนนั้นมีศีลทางโลกก็มี ศีลเข้าถึงพระนิพพานก็มี ซึ่งเป็นสิ่งที่ยิ่งเป็นจุดมุ่งหมายของพระพุทธศาสนา
ถ้าเรารักษาศีล ๕ ได้ เราก็ได้พ้นจากอบายภูมิไม่ตกนรก ถ้าเรายังไม่ถึงนิพพาน เราก็มีแต่ความสุขความเจริญในภพชาติต่อ ๆ ไป ทรัพย์สมบัติแก้วแหวนเงินทองความสุขสบายต่าง ๆ เขาช่วยเราได้แต่เพียงชาตินี้ ส่งเราได้ก็แต่เพียงเชิงตะกอน สิ่งใดที่ผิดแล้วพระอริยเจ้าท่านจะไม่ยอมละเมิด ท่านจะยอมตายเพื่อรักษาศีล
ตัวอย่างเรื่องของพระสารีบุตรที่ท่านอาพาธอยู่ในถ้ำ คุยกันถึงเรื่องอาหารที่ฉันแล้วหายอาพาธกับพระมหาโมคคัลลานะ เทวดาได้ยินจึงเข้าฝันให้ชาวบ้านำอาหารนั้นมาใส่บาตรถวายพระ ซึ่งพระสารีบุตรท่านพิจารณาอยู่ว่าเป็นวจีวิญญัติ ท่านจึงไม่ฉัน กลับเทอาหารนั้นทิ้งไปเสีย ด้วยอานุภาพของการรักษาศีลนั้น โรคปวดท้องของท่านก็หายโดยฉับพลัน
แต่คนส่วนมากจะไม่เห็นโทษในการผิดศีล มีความกล้าหาญในการทุศีล ถึงวันพระวันอุโบสถก็มาวัด มาเพิ่มกำลังจิตกำลังใจในการสร้างความดี มารักษาศีล ๕ ศีล ๘ มาถวายทาน ฟังธรรมะ อย่างองค์หลวงปู่มั่น หลวงตามหาบัว หลวงปู่ชา หลวงพ่อพุธ ท่านอาจารย์พุทธทาส ท่านก็หนักแน่นในศีล ท่านจึงเป็นพระอริยเจ้า เราต้องเดินตามรอยพระอริยเจ้า การปฏิบัติธรรมถ้าเราทำไม่จริงก็ไม่เกิดประโยชน์เท่าที่ควร ได้มาก็เสียไป บวกลบคูณหารแล้วก็ยังไม่แน่ว่าเราจะได้กำไรหรือขาดทุน แต่ถ้าเราตั้งมั่นจริง ๆ เราจะได้กำไรแน่ ทุกคนต้องทำเองเหมือนทานข้าว หายใจ ทุกคนก็ทำเอง
การปฏิบัติธรรมก็เหมือนกัน ต้องทำเอง การปฏิบัติธรรมยิ่งมีความสำคัญยิ่งกว่าเราทานข้าว ยิ่งกว่าเราไม่มีลมหายใจเสียอีก เพราะเมื่อเราตั้งในศีลแล้ว แม้จะหมดลมหายใจ เราก็ได้ไปอยู่ในภพภูมิที่สูง ๆ ยิ่งขึ้นไป บางทีเรารักษาศีล เราก็สงสัยว่ามันผิดหรือถูก ผู้ปฏิบัติธรรมอย่าลังเลสงสัย ถ้าสงสัยก็อย่าฝืนทำ ถ้าทำแล้วท่านก็ถือว่าผิด พระพุทธเจ้าท่านไม่ให้ทำ ให้เราดูเจตนาของเราว่าเรามีความเห็นแก่ตัวไหม เรามักง่ายไหม เดี๋ยวจะเป็นการฟรีสไตล์ไป เป็นการว่างที่ไม่ถูกต้อง เป็นการว่างของสามัญชน ไม่ใช่ว่างของพระอริยเจ้า
ผู้ที่ตั้งมั่นใจศีลแล้วจะเป็นผู้ที่มีความองอาจกล้าหาญสง่าผ่าเผย เพราะตนเองไม่มีความผิดในใจ ไม่มีขโมยในจิตใจ ไม่มีความกลัวเลยว่าจะตกนรก เพราะว่ารู้อยู่เต็มใจว่าตนไม่ตกนรก มันรู้ชัดเจน เห็นนรก เห็นสวรรค์ในจิตใจชัดเจน รู้ว่าตนเองไม่ไปหลงอยู่ในนรก เห็นนรกชัดเจนจนกลัว และออกจากนรกไปสู่สวรรค์ และนิพพานตามลำดับ เพราะว่าจิตใจนั้นรู้ชัดเจนสว่างไสว
ชีวิตนี้ไม่เป็นหมัน ชีวิตนี้ไม่สาย ขอให้ทุกท่านทุกคนประพฤติปฏิบัติตั้งแต่โอกาสบัดนี้ไป อย่าได้ผัดวันประกันพรุ่ง ต่อรองเรื่อยไป ต้องมีความเห็นความเข้าใจอย่างถูกต้องชัดเจน และมีเจตนาตั้งอกตั้งใจปฏิบัติอย่างเต็มที่ด้วยความสม่ำเสมอ
องค์พ่อแม่ครูอาจารย์
"พ่อ" ผู้มีศีลาจารวัตรอันงดงาม...
